Οσες φορές με φίλησες κι ήπιασες τα βυζά μου τόσα μαχαίρια δίστομα να μπούνε στην καρδιά σου .

Μάνα δεν τηνε θέλω ‘γω τη νοικοκυροσύνη γιατ’ ήμαθα στη λεβεδιά και στη λεβεντοσύνη .

Των αντρειωμένων τα’ άρματα δεν πρέπει να πουλιούνται μα πρέπει να γυαλίζονται στον τοίχο να κρεμούνται . 

Η μάνα σου στον ύπνο της σ’ ονειροφαντασιά της είδε να γεννηθεί δαυλός να κάψει την καρδιά της .

Στάλα τη στάλα το νερό τρουπάτο το λιθάρι κι η κόρη με τα ν’αζια της σφάζει το παλικάρι .

Από της γης βγαίνει νερό κι όχ’ την ελιά το λάδι κι από τη μάνα την καλή βγαίνει το παλικάρι .

Να ‘χα το σύννεφ’ άλογο και τα’ άστρι χαλινάρι το φεγγαράκι της αυγής να ‘ρχόμουν κάθε βράδυ .

Ολοι δοξεύουν μ’ άρματα , όλοι με τα δοξάρια και συ εκ το παραθύρι σου δοξεύεις με τα μάτια .

Εψές επερνοδιάβαινα κόρη εκ τη γειτονιά σου κι η γειτονιά σου μ’ ήνιωσε και συ , κόρη , ετοιμάσου .

Από πηγή πάλιν πηγή κι από πηγή πηγάδι κι από παλιά φιλήματα πάλιν καινούργια αγάπη .

Οι δύο ν’ αγγίξουν στην καρδιά κι η άλλη στα μυαλά σου κι εις την αφρό της θάλασσας να βρούσι τα μαλλιά σου . 

Αράπηδες να σ’ εύρουσι και Μώροι να σε σώσουν και εις όχλον σαρακήνικον τρεις μαχαιριές σου δώσουν .

Σε τούρκικα σπαθιά βρεθείς , σε κατελάνου χέρια τα κριάτα σου να κόφτουσι με δίστομα μαχαίρια .

Α βουληθείς να μ’ αρνηθείς και να μ’ λησμονήσεις εις την Τουρκιά , στα σίδερα πολλά ν’ αγανακτήσεις .

Βεγγέρα , βεγγερίζω, είναι η συνάντηση γυναικών και παιδιών, οι άντρες ίσως αντί αυτού να πηγαίνουν στο καφενείο της γειτονιάς σε πεζούλες στο δρόμο έξω από τα σπίτια, κατά τη δύση του ήλιου, μετά τον απογευματινό ύπνο και μέχρι να …

Κολοκυθοσφούγγατο είναι η ομελέτα με κολοκύθια . Επίσης “σφουγγάτο” είναι η ομελέτα .