Στη Γαλλία χρησιμοποιούνε μια αλοιφή φτιαγμένη από κοπανισμένο σκόρδο, ζυμωμένο με βαζελίνη ή λίπος και λάδι, γνωστή σα “μουστάρδα του διαβόλου”, πολύ αποτελεσματική για τα πρηξίματα που δεν συνοδεύονται από μελανιές.

Μια πρόταση για πρωινό είναι: κοπανισμένο σκόρδο με παρθένο ελαιόλαδο και ψιλοκομμένο μαϊντανό αλειμμένο σε μια φέτα ψωμί.

Το σκόρδο απαγορεύεται στις γυναίκες που θηλάζουν γιατί προκαλεί κολικούς στο μωρό.

Καλό είναι να αποφεύγουν το φασκόμηλο οι γυναίκες που θηλάζουν γιατί πικρίζει το γάλα.

Ως διεγερτικό της ερωτικής διάθεσης ο Leclerc συνιστά ένα κρασί που φτιάχνεται αν βάλουμε 80 γραμμάρια φύλλα φασκόμηλου σε ένα λίτρο καλό μαύρο κρασί για μια εβδομάδα και πίνουμε λίγο κάθε μέρα.

Το φασκόμηλο θεωρείται ότι σταματά την εφίδρωση, βοηθά στους πόνους του τοκετού και παλαιότερα το χρησιμοποιούσαν για την απολύμανση χώρων που ζούσαν βαριά άρρωστοι, καίγοντάς το στα κάρβουνα.

Διάφουρουν (το) = ωφέλεια (π.χ. «του πήριν διάφουρουν») = το επωφελήθηκε

Δραγκόνουμι = πιάνομαι (λουμπάγκο π.χ. μέση, πλευρά)

Γκουλιαρίδις (οι) = γάμπες

Γκιουρντάνι (το) = κολιέ

Γκούσπα (η) = περίττωμα αγελάδας

Γκαρνώτας (επιθ.) = ψηλολαίμης, άσχημος

Γιλιός (ο) = καμπούρα

Γκάλτσα (η) = καρακάξα, κάργα

Γκαβός (ο) = τυφλός

Γριντιά (η) = δοκός της στέγης. μεταφορικά και για ψηλό στήν κατασκευή άνθρωπο ή ξεροκέφαλο και δύστροπο άνθρωπο