Είπαν – Εγραψαν

Όταν σκεφθείτε όσους δεν έχουν τίποτε, θα αρκεσθείτε σίγουρα στα όσα, έστω λίγα, διαθέτετε.

Το να γνωρίζει κανείς να ακούει τους άλλους, σημαίνει ότι έχει ήδη μάθει αρκετά.

Έπαινος, που δεν τον αξίζετε, αποτελεί, κατά κανόνα, μια μεταμφιεσμένη ειρωνεία.

Θωρώ, κοιτάζω επίμονα.

Περπατάω, οδηγώ . π.χ . “λάλιε τα οζά” Εξ’ού και η γνωστή παροιμία “Τρείς λαλούν και δυο χορεύουν” από το Κισσαμίτικο ιδίωμα χορού, κατά το οποίο οι δύο πρώτοι που κρατούν το χορό, χορεύουν ενώ οι υπόλοιποι στο τέλος περπατάνε.

Η νίκη ανήκει σε αυτόν που έχει μεγαλύτερη καρτερία.

Η περιφρόνηση του θανάτου φτιάχνει το στρατιώτη , δημιουργεί τον πολίτη , δίνει στο δικαστή την τήβεννό του , στον πρίγκιπα την ασφάλειά του στους κινδύνους και στην Αυτού Μεγαλειότητα την ατυχία.

Μισώμεν μερικούς ανθρώπους χωρίς να τους γνωρίζωμεν και δεν τους γνωρίζωμεν γιατί τους μισώμεν.

Ο σκλάβος δε ρωτάει αν η αλυσίδα του θα είναι από σίδηρο ή χρυσό.

Η ελευθερία είναι δια τον άνθρωπον όρος απαραίτητος της ζωής , διότι είναι χωρίς αξία η ζωή την οποία δεν μπορεί κανείς να απολαύσει.

Μερικές φορές οι άνθρωποι είναι ευτυχέστεροι , όταν βρίσκονται εις την πλάνην , παρά όταν απαλλάσσονται απ’ αυτήν.

Το ναι και το όχι , αν και είναι οι πιο σύντομοι από όλες τις λέξεις δια να τις προφέρει κανείς , ωστόσο χρειάζεται να σκεφθεί πολύ προηγουμένως.

Έθνος το οποίον έχει υψηλόν πολιτισμόν πρέπει να πολεμάει μόνον δια να υπερασπισθεί την θρησκείαν ή την ύπαρξήν του.

Η βία καθυποτάσει τα πάντα αλλ’ οι νίκες της είναι βραχείας διαρκείας.

Λένε πως εμείς στο σπίτι χωρίς κίνδυνο τη ζωή περνάμε , ενώ με το κοντάρι πολεμούν . Κι όμως σκέφτονται κακά, γιατί τρεις θα ‘θελα φορές να ‘στηνα το κορμί ασπίδα κοντά, παρά μία να γεννήσω.

Οι μόνοι δίκαιοι και νόμιμοι πόλεμοι και μόνον κατά τούτους δύναται να επιτραπεί εις στρατιώτην να φονεύει , όταν δεν μπορεί να προστατεύσει την πόλη και τους αδελφούς του.