Αινίγματα – Σπαζοκεφαλιές

Τρεις την πιάνουν και γεννά μα αλήθεια πρώτα πίνει , μαύρα τα κάνει τα παιδιά και πίσω της τ’ αφήνει.

Το χαράζω και το δέρνω και το δάκρυ του το παίρνω .

Ανάσκελα , ξανάσκελα κάθεται κι η μαυρίκω στο κεφάλι

Κάθεται η τζουτζουφού κι αναβαίνει ο αράπης .

Είναι ένα πουλί που γεννάει από τη μύτη .

Σκίζω , ρίζω το δαδί μου , βρίσκω νύφη και γαμπρό , πεθερά και πεθερό και τριγύρω κυκλωμένο ρούχο πράσινο ντυμένο.

Άγκαθο , καλάγκαθο καλαγκαθένιο το μαντρί και κόκκινα τα γίδια .

Χίλια μίλια πήγαιναν , τους έπιασαν , τους έδειραν , τ’ όνομά τους τ’ άλλαξαν .

Ανθός , ανθός , ανθότατος κι από το μέλι πιο γλυκός .

Αφαιρώ και μεγαλώνω , προσθέτω και μικραίνω.

Εξήντα έξι πέρδικες , τριακόσια περιστέρια μέσα σε δώδεκα φωλιές ένα αυγό κλωσάνε .

Περπατάει σε μια κάμαρη κι ύστερα πηγαίνει σε άλλη , μόνο αν πας μαζί μόλις την αφήσεις σταματά και αυτή .

Χρυσαφένιο το κεφάλι μου, τα ποδάρια μου τα κόβουν , το κορμάκι μου το σπάνε για να ζήσουν οι φονιάδες μου.

Επάνω από το σπίτι μας χαλί στρωμένο με καρύδια και στη μέση μια κούπα μέλι.

Είναι μια συκιά τη μέρα διόλου σύκα και τη νύκτα είναι γεμάτη.

Άσπρο είναι σαν το αυγό , στρογγυλό σαν το πιπέρι , όχι μα τον Αι Γιώργη ούτε αυγό , ούτε πιπέρι.