Αινίγματα – Σπαζοκεφαλιές

Ανθός , ανθός , ανθότατος κι από το μέλι πιο γλυκός .

Αφαιρώ και μεγαλώνω , προσθέτω και μικραίνω.

Εξήντα έξι πέρδικες , τριακόσια περιστέρια μέσα σε δώδεκα φωλιές ένα αυγό κλωσάνε .

Περπατάει σε μια κάμαρη κι ύστερα πηγαίνει σε άλλη , μόνο αν πας μαζί μόλις την αφήσεις σταματά και αυτή .

Χρυσαφένιο το κεφάλι μου, τα ποδάρια μου τα κόβουν , το κορμάκι μου το σπάνε για να ζήσουν οι φονιάδες μου.

Επάνω από το σπίτι μας χαλί στρωμένο με καρύδια και στη μέση μια κούπα μέλι.

Είναι μια συκιά τη μέρα διόλου σύκα και τη νύκτα είναι γεμάτη.

Σε κήπο δε φυτεύεται , σε περιβόλι όχι .Ο βασιλιάς το γεύεται κι ο κόσμος το ‘χει.

Να τη δεις να φοβηθείς , να τη φας να γλυκαθείς

Όταν φυσάς σκούζω κι όταν σκούζεις σωπαίνω.

Άσχημος πατέρας , όμορφη η κόρη τρελός ο εγγονός.

Πάω στο αμπέλι , βρίσκω ένα πουλί. Τα φτερά του τα ΄φαγα , το κορμό του το πέταξα.

Μαύρα ή άσπρα ή κόκκινα τα πρόβατα κι ο τσοπάνος ξύλινος.

Περιστέρι μαδημένο και στη στράτα πεταμένο.

Δαχτυλίδι πύρινο , πύρινο ξεπύρινο , στον γκρεμό γκρεμίζεται , πέφτει , δεν τσακίζεται.

Ένα πραματάκι πέτρες , ξύλα καταπίνει κι όταν πιει νερό ψοφάει.