Αινίγματα – Σπαζοκεφαλιές

Είναι λευκό σαν πούπουλο, μοιάζει και σαν σεντόνι , όμως αυτό δεν τρώγεται , τις βρύσες μας βουλώνει .

Καράβι δωδεκάσφηνο , κάθε σφήνα κι όνομα .

Ήταν άνθρωποι κι όμως δεν γεννήθηκαν από ανθρώπους.

Τρέχει και τρέχει και πάει και πάει και πίσω δεν κοιτάει.

Είμαι εγώ ένα κουτί , κι έχω μέσα κάτι κι αν ένα κουμπί πατήσεις , κόσμο κει θα αντικρύσεις .

Απ’ τον καιρό που γεννηθώ δεν ξέρω τι να κάμω, δυο βουναλάκια κουβαλώ στη ράχη μου επάνω.

Στρογγυλό και μαυρουλό και γεμάτο με νερό , αν εκεί μέσα θα μπεις , δύσκολα θα ξαναβγείς.

Μένω μέσα πάντα εκεί , και τρώγω και κοιμούμαι , κι ότι και αν μου δώσουνε ποτέ δεν το αρνούμαι .

Κλείνω το σεντουκάκι , τα κρόσια μένουν έξω .

Σιδερένιο το αρνί , κρεατένιο το σουβλί .

Ο ήλιος το κάνει , ο ήλιος το τρέφει κι όταν σμίξει με τη μάνα του , πεθαίνει .

Μια κοντούλα παχουλή όλο κόκκινα φορεί . Έχει πράσινα μαλλιά και φλουράκια στην ποδιά .

Ο μπάρμπας μου ο Θοδωρής δεκαεφτά βρακιά φορεί .

Ο μπάρμπας μου ο Θοδωρής δεκαεφτά βρακιά φορεί . Κόβω τα γενάκια του , πέφτουν τα βρακάκια του .

Γούρνα μου πελεκητή μαρμαρένια και χυτή που ‘χεις μέσα μαύρα ψάρια και ολόγλυκο κρασί .

Μπάλωμα στο μπάλωμα και βελονιά δεν έχει .