Αινίγματα – Σπαζοκεφαλιές

Πράσινος πύργος στα κόκκινα στρωμένος, κάθονται μέσα του αραπάκια .

Ο μπάρμπας μου ο ζωναράς σαράντα ζώνες ζώνεται .

Δεν είναι μολύβι, περπατάει και γράφει .

Τι είναι αυτό που όσο μικραίνει γίνεται ψάρι;

Στο τραπέζι επάνω μπαίνω κόβομαι , μοιράζομαι κι όμως δεν τρώγομαι .

Τι είναι το μουλάρι κόκκινο, ο καβαλάρης μαύρο?

Στη κουζίνα θα με βρεις , μέσα στους κήπους είμαι ξακουστό , πολλές φορές όμως για μένα κλαις , δίχως να το θες .

Έχω ένα μοναστηράκι γεμάτο ασπροφόρους .

Κέρατα έχω , βόδι δεν είμαι . Σαμάρι φορώ , μα ούτε γάιδαρος είμαι . Όταν περπατώ γράφω , δίχως γνώσεις καθόλου να ‘χω .

Πέντε-δέκα στρατιωτάκια, όλα με τα κασκετάκια .

Τα δόντια του μας δείχνει από όλες τις πλευρές άκακο όμως είναι να μας βλάψει δεν μπορεί .

Ποια πόλη είναι καλός νοικάρης;

Περπατάει νύχτα μέρα κι όμως διόλου δεν κουνιέται .

Το ένα φέγγει αχνά στη γη, το άλλο αχνά στον ουρανό . Μα κατάληξη έχουν -άρι και τα δυο .

Όλοι ρωτάνε για μένα κι εγώ δεν ρωτάω για κανένα . Όλοι με πετάνε κι εγώ δεν πετάω κανένα .

Δίχως πόδια κι όμως τρέχει, δίχως χέρια και παλεύει . Όπου ύψωμα εκεί τρέχει, για να ανεβεί .