Μενού

Κείμενα του 1821

Ποιήματα, όρκοι, τραγούδια και ότι άλλο sxetiko και επαναστατικό για την Ελληνική Επανάσταση του 1821.

Όλυμπος κι ο Κίσαβος

Ο Όλυμπος κι ο Κίσαβος, τα δυό βουνά μαλώνουν, το ποιό να ρίξει τη βροχή, το ποιό να ρίξει χιόνι. Ο Κίσαβος ρίχνει βροχή κι ο Ολυμπος το χιόνι.Γυρίζει τότ’ ο Ολυμπος και λέγει του Κισάβου:«Μη με μαλώνεις, Κίσαβε, μπρε …

Συνέχεια »

Ο γέρος του Μοριά

Ένα τραγούδι θα σας πω για το Λεβέντη, τον ασπρομάλλη μας, το Γέρο του Μοριά και βάλτε, αδέλφια μας, για να στηθεί το γλέντι τριπολιτσιώτικο κρασί και ψησταριά. Γεια και χαρά σας, Μοραΐτες αδελφοί κι εσείς κοπέλες, γεια σας. Τη …

Συνέχεια »

Εσείς βουνά ψηλά

Εσείς, βουνά, βουνά ψηλά, βουνά με τα δασιά κλαριά σας Και πύργε της- ρε της ΚαστάνιτσαςΚαι πύργε της- ρε της Καστάνιτσας, όπου βαστάτε κλέφτεςΤους κλέφτες τί- ρε τι τους κάνατε;Τους κλέφτες τί- ρε τί τους κάνατε τους Κολοκοτρωναίους;Όπου φοράν, φοράν …

Συνέχεια »

Εις τον Ιερόν Λόχον

Ας μη βρέξει ποτέτο σύννεφον, και ο άνεμοςσκληρός ας μη σκορπίσειτο χώμα το μακάριονπου σας σκεπάζει. Ας το δροσίση πάντοτεμε τ’ αργυρά της δάκρυαη ροδόπεπλος κόρηκαι αυτού ας ξεφυτρώνουναιώνια τ’ άνθη. Ω γνήσια της Ελλάδοςτέκνα ψυχαί που επέσατεεις τον αγώνα …

Συνέχεια »

Το Πραστιώτικο σπαθί και ηρωισμός των Τσακώνων

“Εσείς χελιδονάκια μου, που πάτε στον αέρα δώστε μαντάτα στο βοριά σ’ όλα τα βιλαέτια, πάτησαν τη Μονεμβασιά, σε πέντε-δέκα μέρες θα ‘ρθουν τα τσακωνόπουλα κι ο καπετάν Γεωργάκης να δεις πραστιώτικο σπαθί, τσακώνικο ντουφέκι”.

Συνέχεια »

Του Κιαμήλ Μπέη

Πήραν τα κάστρα, πήραν τα πήραν και τα ντερβένια, πήραν και την Τριπολιτσά, την ξακουσμένη χώρα. Κλαίουν τ’ αχούρια γι’ άλογα και τα τζαμιά γι’ αγάδες, κλαίουν στους δρόμους Τούρκισσες, κλαίουν εμιροπούλες,κλαίει και μια χανούμισα το δόλιο τον Κιαμίλη.«Αχ, που …

Συνέχεια »

Μαύρη ζωή που κάνουμε εμείς οι μαύροι κλέφτες

Μαύρη, μωρέ, πικρή ζωή που κάνουμεΜαύρη ζωή που κάνουμε εμείς οι μαύροι κλέφτες, εμείςοι μαύροι κλέφτεςΠοτέ, μωρέ, ποτέ μας δεν αλλάζουμε, ποτέ μας δεν αλλάζουμεκαι δεν ασπροφορούμεΌλη, μωρέ, όλη μερούλα πόλεμοΌλη μερούλα πόλεμο το βράδυ καραούλι, το βράδυ καραούλιΚοντά, μωρέ, …

Συνέχεια »

Το κρυφό σχολειό

Απ’ έξω μαυροφόρ’ απελπισιά,πικρής σκλαβιάς χειροπιαστό σκοτάδι,και μέσα στη θολόκτιστη εκκλησιά,στην εκκλησιά, που παίρνει κάθε βράδυτην όψη του σχολειού,το φοβισμένο φως του καντηλιούτρεμάμενο τα ονείρατα αναδεύει,και γύρω τα σκλαβόπουλα μαζεύει. Εκεί καταδιωγμένη κατοικείτου σκλάβου η αλυσόδετη πατρίδα,βραχνά ο παπάς, ο …

Συνέχεια »

Αφήνω γεια στις όμορφες

Αφήνω γεια στις όμορφες και γεια στις μαυρομάτεςκαι γω θα πάω στα Γιάννενα, στου μπέη στα σαράγια.Γεια σου χαρά σου μπέη μου! Καλώς τηνε την Βλάχα.Εγώ είμαι η Βλάχα η όμορφη, η Βλάχα η παινεμένη,πωχω τα χίλια πρόβατα τα πεντακόσια …

Συνέχεια »

Του Κυριακούλη Μαυρομιχάλη

Πετρόμπεης καθότανε ψηλά στο Πετροβούνικι εσφούγγιζε τα μάτια του μ’ ένα χρυσό μαντίλι. «Τι έχεις, Μπέη, που χλίβεσαι και χύνεις μαύρα δάκρυα;» «Σα μ’ ερωτάς, Κυριάκαινα, και θέλεις για να μάθεις,απόψε μου ‘ρθαν γράμματα από το Μεσολόγγι. Τον Κυριακούλη σκότωσαν, …

Συνέχεια »

Μωρ’ περδικούλα του Μοριά

Ωρέ, μωρ’ περδικούλα, μωρ’ περδικούλα του ΜοριάΜωρ’ περδικούλα του Μοριά κοσμοπερπατημένηΑυτού ψηλά, γειά σου, πέρδικα, αυτού ψηλά-να που πέτεσαιΑυτού ψηλά που πέτεσαι και χαμηλά ‘γναντεύειςΜην είδες κλέ, γεια σου, πέρδικα, μην είδες κλέ-νε-φτες πουθενάΜην είδες κλέφτες πουθενά, τους Κολοκοτρωναίους;

Συνέχεια »

Ένα μικρό Τουρκόπουλο

Ένα μικρό Τουρκόπουλο (2)Μικρό διαβολεμένοΜια Ρωμιοπούλα κυνηγά (2)Γυναίκα να την πάρειΚι η κόρη από το φόβο της (2)Κι από την αντροπή τηςΤα πλάγια-πλάγια έπαιρνε (2)Και στον Αη Γιώργη βγαίνειΒόηθα σ’ με Αη Γιώργη μ’ βόηθα σ’ με (2)Να μη με …

Συνέχεια »

Ο καταδικασμός της Κρήτης

Α’ ‘Στα χίλια οχτακόσια εικοσιοχτώ, μιαν Τρίτη,(αφουγκρασθήτε να σας πω ογιά τη μαύρη Κρήτη)σύναξη κάνου οι βασιλείς και πάνε ‘ς το Παρίσι,να κάμουνε συνέλεψη τι να γενή η Κρήτη.Μ’ απής εσυναχτήκανε κι’άρχηξαν το κουσούλτο,ούλοι εδιχονήσανε και παίρνει την ο Τούρκος.Αθρώπους …

Συνέχεια »

Του Δράμαλη

Φύσα, μαΐστρο δροσερέ κι αέρα του πελάγου,να πας τα χαιρετίσματα στου Δράμαλη τη μάνα.Της Ρούμελης οι μπέηδες, του Δράμαλη οι αγάδεςστο Δερβενάκι κείτονται, στο χώμα ξαπλωμένοι.Στρώμα ‘χουνε τη μαύρη γης, προσκέφαλο λιθάριακαι για απανωσκεπάσματα του φεγγαριού τη λάμψη.κι ένα πουλάκι …

Συνέχεια »

Ήταν η μέρα βροχερή

Μα ήταν η μέρα βρο- μουρτάτη, βροχερήΚαι η νύχτα πο- μωρέ, ποντισμένηΠου κίνησ΄ ο ‘Μπραήμ, άιντε, ρε Παπαφλέσσα, ‘Μπραήμ, ο Ιμπραήμ πασάςΆιντε, που κίνησ΄ ο ‘Μπραήμ, ‘Μπραήμ πασάς από την Α- από την ΑλεξάνδρειαΝύχτα σε νύχτα πε- άιντε, ρε Παπαφλέσα …

Συνέχεια »

Θρήνος των Ηπειρωτών

Σ όλον τον κόσμο ξαστεριά, σ’ όλον τον κόσμο ήλιοςκαι ‘ς τα καϊμένα Γιάννενα μαύρο, παχύ σκοτάδι,τι φέτο εκάμαν τη βουλή οχτώ βασίλεια ανθρώποικ’ εβάλανε τα σύνορα ‘ς της Άρτας το ποτάμικι’ αφήκανε τα Γιάννενα και πήρανε την Πούντα,κι’ αφήκανε …

Συνέχεια »