Εγκυκλοπαίδεια

Βαρκελώνη 1992 – Barcelona 1992

Α’ ‘Στα χίλια οχτακόσια εικοσιοχτώ, μιαν Τρίτη,(αφουγκρασθήτε να σας πω ογιά τη μαύρη Κρήτη)σύναξη κάνου οι βασιλείς και πάνε ‘ς το Παρίσι,να κάμουνε συνέλεψη τι να γενή η Κρήτη.Μ’ απής εσυναχτήκανε κι’άρχηξαν το κουσούλτο,ούλοι εδιχονήσανε και παίρνει την ο Τούρκος.Αθρώπους …

Φύσα, μαΐστρο δροσερέ κι αέρα του πελάγου,να πας τα χαιρετίσματα στου Δράμαλη τη μάνα.Της Ρούμελης οι μπέηδες, του Δράμαλη οι αγάδεςστο Δερβενάκι κείτονται, στο χώμα ξαπλωμένοι.Στρώμα ‘χουνε τη μαύρη γης, προσκέφαλο λιθάριακαι για απανωσκεπάσματα του φεγγαριού τη λάμψη.κι ένα πουλάκι …

Μα ήταν η μέρα βρο- μουρτάτη, βροχερήΚαι η νύχτα πο- μωρέ, ποντισμένηΠου κίνησ΄ ο ‘Μπραήμ, άιντε, ρε Παπαφλέσσα, ‘Μπραήμ, ο Ιμπραήμ πασάςΆιντε, που κίνησ΄ ο ‘Μπραήμ, ‘Μπραήμ πασάς από την Α- από την ΑλεξάνδρειαΝύχτα σε νύχτα πε- άιντε, ρε Παπαφλέσα …

Στην πίστιν του καθένας ελεύθερος να ζη.

Οταν η διοίκησις βιάζη, αθετή, καταφρονή τα δίκαια του λαού και δεν εισακούη τα παράπονά του, το να κάμη ο λαός ή κάθε μέρος του λαού επανάστασιν, να αρπάζη τα άρματα και να τιμωρή τους τυράννους του, είναι το πλέον …

Με μια καρδίαν όλοι, μια γνώμην, μια ψυχή, κτυπάτε του Τυράννου την ρίζαν, να χαθή.

Αν υπάρχει μαγεία σε ετούτο τον πλανήτη, περικλείεται στο νερό.

Μισώ το νερό, πηδιούνται ψάρια εκεί μέσα.

Παιδιά μεγαλωμένα σε έναν τόπο με πολύ νερό, δεν μάθαμε ποτέ πραγματικά την αξία του. Την καταλαβαίνουμε, αλλά δεν τη σεβόμαστε.

Ποτέ δεν ξέρουμε την αξία του νερού, μέχρι το πηγάδι να στερέψει.

Το βρόμικο νερό δεν μπορεί να πλυθεί.

Αυτό που κάνει μια έρημο όμορφη είναι ότι κάπου κρύβει ένα πηγάδι.

Ο πολιτισμός υπήρξε ανέκαθεν ένας μόνιμος διάλογος μεταξύ των ανθρώπων και του νερού.

Σε μια εποχή που ο άνθρωπος έχει ξεχάσει τις ρίζες του και είναι τυφλός, ακόμα και σε αυτές τις ανάγκες του για επιβίωση, το νερό μαζί με άλλους πόρους έχει γίνει το θαύμα της αδιαφορίας του.

Χιλιάδες έχουν ζήσει χωρίς αγάπη, χωρίς νερό κανείς.