Εγκυκλοπαίδεια

Τρέμει σε κάθε φύσημα του αέρα κι όμως βαστάει τα πιο βαριά φορτία.

Δεν είμαι αφελής, δεν μπορείς να με ξεγελάσεις. Η φράση, που έχει ήδη παλιώσει κάπως, γεννήθηκε κατά τη δεκαετία του 1950, όταν το λιμάνι του Πειραιά πλημμύριζε από Αμερικανούς ναύτες που έπεφταν εύκολα θύματα των αετονύχηδων της πιάτσας.

Κοιμήσου και παράγγειλα στην Πόλη τα προικιά σου, Στο Γαλατά τα ρούχα σου και τα διαμαντικά σου. Κοιμήσου, συ κορίτσι μου, κ’ η τύχη σου δουλεύει Και το καλό σου ριζικό ογλήγορα το φέρνει.

Είναι κάτι που τρέχει και σφυρίζει , αλλά ούτε περπατάει ούτε μιλάει.

Το αγοράκι μ’ το μικρό ζάχαρη ποτίστε το και γκιούλ-σουγιού ραντίστε το.Να τρανέψει γλήγορα και να το παντρέψουμε νύφη να το δώσουμε .

Είναι κάτι που κάνει να φαίνονται τα απάντα , αυτό όμως δε φαίνεται .

Του παιδάκι μου το γάμο,Πασχαλιά θε να τον κάμω. Θα καλέσω τον Βεζίρηνα βαστάει το πεσκίρι , και του Μπέη τον υιόνα μάς κουβανάει νερό.

Είναι κάτι που μπορεί και τρέχει , μα δε μπορεί να περπατεί.

Έλα Χριστέ μ’ και Παναγιά, και παν το στις μπαχτσέδες και γιόμοσε τον κόρφο του αφράτες μενεξέδες.

Είναι κάτι που έχει κεφάλι και ουρά , μα δεν έχει σώμα.

Τ’ αγοράκι μου το άσπρο,το γυρεύουν μέσ’ το Κάστρο, και το τάζουν για νυφούλαόμορφη Καστρινοπούλα.

Έχει φτερά και δεν πετάει , έχει πανιά και δεν ταξιδεύει . Δε μπορεί να σταματήσει όταν θέλει , αλλά πάντα στέκεται στο ίδιο μέρος .

Έλα, ύπνε, πάρε το και στ’ αμπέλια πάϊσε το το μικρό μου το παιδί είναι όμορφο πολύΚι όποιος δεν το αγαπήσει, το γκαζτόλι’ τ’ να ψοφήσει.

Τι δεν μπορείς να δεις κι όμως είναι πάντα μπροστά σου ;

Λέω τα πράγματα με τ’ όνομά τους, μιλάω ξεκάθαρα και ειλικρινά, χωρίς υπεκφυγές ή προσπάθεια ωραιοποίησης. Η παρουσία της φράσης στην Αττική κωμωδία (δυο φορές στον Αριστοφάνη: σκαιός δε τις καγροικός ειμί την σκάφην σκάφην λέγων/ άγροικός ειμί την σκάφην …

Τι είναι αυτό που ο καθένας το δίνει αλλά λίγοι το παίρνουν;