Μαντινάδες

Τς΄αγάπης σου την θάλασσα την έχω ταξιδέψει, χίλιες φορές κι όμως ποτές δεν έχω κινδυνέψει

Ο έρωτας αγάπη μου πράξη καλή λογάται Αφού το είπε κι ο Χριστός“αλλήλους αγαπάτε”.

Στοίχημα βάζω τη καρδιάτου Χάρου να τη δώσωανε βρεθεί άλλη καρδιά να σ’ αγαπήσει τόσο …

Ο έρωτας κι λογικήποτέ μαζί δεν πάνεσκέφτεται πάντα η καρδιάγι’ αυτούς που αγαπάνε.

Αν η ζωή τελείωνεκι είχα να πω μια λέξη,τ’ αέρα ένα σ’ αγαπώ, θα ‘δινα να σου πέψει

Στέλνω τη σκέψη να σε βρειλουλούδια να σου φέρεικαι να σου πει πως σ’ αγαπώκαι θα σε κάμω ταίρι.

Είπα τσι πάλι τση καρδιάςνα φύγω να σ’ αφήσωκαι μου πε “μη το ξαναπείςγιατί θα σταματήσω” …

Καλιά να σκοτωθεί κανείς να πάρει μια τρομάραπαρά να πάρει άσκημηνα ‘χει η καρδιά του λαύρα

Απόψε μουσαφίρης σουκι ο,τι κι αν θες με κάνεμπεϊζαντές θα μου φανείαν θέσω ‘γω και χάμε

Οψές στ’ αγιάζι πότιζες τις βιόλες του σοχόρουήσουνα και κουκουβιστήθαρρείς πως δεν σε θώρου

Λεμονιά όντε θα δεις ντελικανή χαρά την έχεις κόρησαν το κοπέλι απού θα βρειτην πουλιτσά στα όρη

Η κακομοίρα η μάνα μουπάντα παράγγελνε μουτση μαυρομάτας το στενόμην το περνάς -ι-γιε μου

Μια πέρδικα συχνοτσιμπάτσι βιόλες του μπαξέ μουστο πάτημα την έβλεπακαι έπαιξε κι έφυγε μου

Όποτα θέλω πέρδικα μπορώ να σε σκοτώσωμόνο σ’ αφήνω και πετάςίσως και σε μερώσω

Σύννεφα φέρετε βροχήκι αστροπελέκια νύχτακαι τα δικά μου δάκρυα μέσα στην μπόρα πνίχτα

Ανάθεμα τη μάνα σου και με την εδική μουπου κάμανε τη συντεκνιά κι είσαι συναδερφή μου