Μαντινάδες

Όποιος πονεί δεν το ξεχνά μόνο το συνηθίζει μα μοναχός πολλές φορές θυμάται και δακρύζει .

Νερατζολεμονιά μου θα σου κλουθώ τσι πέρδικες να κάθομαι από πέρα για να μετρώ τσι μπαλωθιές που παίζεις στον αέρα .

Αν είσαι νέος σκέφτεσαι τη γη να κατακτήσεις αν είσαι γέρος σου ‘μειναν μόνο οι αναμνήσεις .

Σύννεφα φέρετε βροχή κι αστροπελέκια νύχτα και τα δικά μου δάκρυα μέσα στην μπόρα πνίχτα .

Να κάμω θέλει ταραχή βουνά να κατεβάσω ανέ σε πάρουνε από με μικιό μου και σε χάσω .

Οταν η βιόλα μαραθεί και χάσει και το χρώμα δε τη ποτίζει ο κηπουρός ή θέλει άλλο χώμα ….

Οι βιόλες μέσα στο μπαξέ ζηλεύει η μια την άλλη μα πόσο δα η άσκημη τσι όμορφης τα καλή.

Εχει η ζωή πολλές χαρές μα δε μοίραζε δίκια όσα ντο κύμα που σκορπά σωρούς σωρούς τα φύκια.

Τσι Ελλάδος όλοι οι γιατροί καλέσανε ένα ξένο κ είπε κι αυτός τέτοιο κορμί δε ντο αναλαβαίνω …

Καλιά θα βάλω το κορμί στου ντουφεκιού τη μοίρα ανέ μου πούνε οι γιατροί μη ξανακούσω λύρα ….

Εικονοστάσι είναι η καρδιά δυο Παναγίες έχει στη μια ανάβω το κερί την άλλη να προσέχει….

Και με τη τεχνητή καρδιά εργάζεται το σώμα φαίνεται δε τελειώσανε τα βάσανα μου ακόμα.

Θα κάμω τεχνητή καρδιά να νταγιαντά το πόνο γιατί χω τώρα μια καρδιά που αναστενάζει μόνο ….

Καρδιά μου επαναστάτρια ζώσου τα φισεκλίκια γιατί επιάστικες ξανά στου έρωτα τα δίχτυα … !!

Τάφο θα κάμω τη καρδιά και μέσα θα σε θάψω κιόντε θα πάψει να χτυπά να σ΄αγαπώ θα πάψω …

Να έβλεπα τη μάνα σου στο χασαπιό σφαγμένη, να την πουλούν με το κιλό κανείς να μην την παίρνει