Μαντινάδες

Ισόβια με δίκασαν μα τι έχεις να κερδίσεις ένα κορμί απ’ τη ζωή παντοτινά θα σβήσεις .

Σε θάλασσα δυσκολιών βρίσκομαι πάντα θύμα και με χτυπά αλύπητα των στεναγμών το κύμα .

Μα ‘γω ‘χω ‘να καλό τσιφτέ και ένα καλό κουλούκι κι όταν θα βγω εις τσι πέρδικες μου πέφτουνε μπουλούκι .

Όποιος πονεί δεν το ξεχνά μόνο το συνηθίζει μα μοναχός πολλές φορές θυμάται και δακρύζει .

Και ένα παλιό ξερό κλαδί μες στην δική σου αγκάλη καρπούς και ρίζες και βλαστούς με σένα θε να βγάλει!

Να μην γυρεύεις στον σεβντά να παίρνεις ότι δίνεις, είμαι τρεχούμενο νερό και δροσερό με πίνεις!

Να κάμω θέλει ταραχή βουνά να κατεβάσω ανέ σε πάρουνε από με μικιό μου και σε χάσω .

Οταν η βιόλα μαραθεί και χάσει και το χρώμα δε τη ποτίζει ο κηπουρός ή θέλει άλλο χώμα ….

Οι βιόλες μέσα στο μπαξέ ζηλεύει η μια την άλλη μα πόσο δα η άσκημη τσι όμορφης τα καλή.

Εχει η ζωή πολλές χαρές μα δε μοίραζε δίκια όσα ντο κύμα που σκορπά σωρούς σωρούς τα φύκια.

Τσι Ελλάδος όλοι οι γιατροί καλέσανε ένα ξένο κ είπε κι αυτός τέτοιο κορμί δε ντο αναλαβαίνω …

Καλιά θα βάλω το κορμί στου ντουφεκιού τη μοίρα ανέ μου πούνε οι γιατροί μη ξανακούσω λύρα ….

Εικονοστάσι είναι η καρδιά δυο Παναγίες έχει στη μια ανάβω το κερί την άλλη να προσέχει….

Και με τη τεχνητή καρδιά εργάζεται το σώμα φαίνεται δε τελειώσανε τα βάσανα μου ακόμα.

Θα κάμω τεχνητή καρδιά να νταγιαντά το πόνο γιατί χω τώρα μια καρδιά που αναστενάζει μόνο ….

Καρδιά μου επαναστάτρια ζώσου τα φισεκλίκια γιατί επιάστικες ξανά στου έρωτα τα δίχτυα … !!