Μαντινάδες

Ποτέ βουνό μη ανεβείς τη μοναξιά αν φοβάσαι γιατί όσο πιο ψηλά ανέβεις τόσο πιο μόνος θα ‘σαι .

Μια πέρδικα .. δυο κυνηγοί έχουνε κυκλωμένη και να ξεφύγει δε μπορεί γιατί είναι λαβωμένη .

Ψηλά πετώ και χαίρομαι για δε μπορούν να βγούνε αλλά πουλιά που με μισούν για να με εκδικηθούνε .

Δε θέλω να τα ξαναδώ τα μάτια σου κλαμένα πε μου τονε το πόνο σου να κλαίω εγώ για σένα .

Το πέταμα του γερακιού άλλο πουλί δε κάνει γιατί πετά πάντα ψηλά που άλλο πουλί δε φτάνει .

Μέρα δε θέλω να θωρώ του φεγγαριού είμαι φίλος γιατί χαρά δε μου ‘δωκε μια ταχινή ο ήλιος .

Η σκέψη πάντα όπου σταθώ μου φέρνει την σκιά σου , και ζω μ’ αυτή σαν δε μπορώ αλλιώς να ‘ρθω κοντά σου .

Για πέ μου ήντα σου ‘κανα κι όλο με βασανίζεις , και όσα χτίζω ολημερίς τη νύχτα τα γκρεμίζεις.

Οσ’ αγαπώ δε σ’ αγαπά η μάνα που σε γέννα , γιατί έχει κι άλλλα ν’ αγαπά μα εγώ έχω μόνο εσένα .

Ο χάρος θέλει σκότωμα και η κεφαλή του κόμμα (κόψιμο) , γιατί διαλέγει τσι καλούς και βάνει τσι στο χώμα.

Οντέ θα ιδώ μαύρο πουλί ποτέ δε το σκοτώνω , γιατί κι αυτό για να φορεί μαύρα θα νέχει πόνο.

Μ’ έκανες και σ’ αγάπησα και τώρα μ’ άπαρνιέσαι , εσύ δεν είσαι Χριστιανή, Θεό δε συλλογιέσαι .

Άνοιξε το παράθυρο το κρουσταλλένιο τζάμι αγάπης λόγια να σου πω έπειτα κλειστό πάλι .

Απομονή τσ’ απομονής, καρτέρει και καρτέρει , ετούτος ο ανήφορος , κατήφορο θα φέρει.

Ποιος άλλος πόνος την καρδιά μπορεί να σου μαράνει Ωσάν τσ’ αγάπης την πληγή κι όμως δε θες να γιάνει.

Ήσφαλα που σ’ αγάπησα τρέλλα ‘καμα μεγάλη , δεν κάτεχα η κουζουλή πως αγαπούσες άλλη.