Μαντινάδες

Ψηλά ‘χεις τον εγωισμό κούκλα μου και θα σφάλεις σαν δεις εκείνον π’ αγαπάς, στο πλάι κάποιας άλλης .

Σ’ ορκίζομαι πως σ’ αγαπώ, στη μάνα που με γέννα Γι’ αυτό και σε παρακαλώ μη πέζεις μετα μένα.

Χαρές από την πόρτα μου πολλές περνοόν την ώρα , μα δέν εστάθηκε ποτέ μιά να μου δώσει γνώρα.

Μην αποθάνεις μη διαβείς για δε μπορώ να κλαίω, φίλο δεν έχω μπιστικό, τον πόνο μου να λέω.

Μια πέρδικα σε ένα κλουβί >br>θωρώ και τη λυπούμε , και να τσι ‘νοίξω δεν μπορώ κι όλο στεναχωρούμε .

Μοίρα δε σε φοβούμαι μπλιό

Η σκέψη πάντα όπου σταθώ μου φέρνει την σκιά σου , και ζω μ’ αυτή σαν δε μπορώ αλλιώς να ‘ρθω κοντά σου .

Για πέ μου ήντα σου ‘κανα κι όλο με βασανίζεις , και όσα χτίζω ολημερίς τη νύχτα τα γκρεμίζεις.

Οσ’ αγαπώ δε σ’ αγαπά η μάνα που σε γέννα , γιατί έχει κι άλλλα ν’ αγαπά μα εγώ έχω μόνο εσένα .

Ο χάρος θέλει σκότωμα και η κεφαλή του κόμμα (κόψιμο) , γιατί διαλέγει τσι καλούς και βάνει τσι στο χώμα.

Εψές επερνοδιάβαινα κόρη εκ τη γειτονιά σου κι η γειτονιά σου μ’ ήνιωσε και συ , κόρη , ετοιμάσου .

Γιατί όποιος ξέρει μα μιλεί με γνώση και με χάρη κάμνει μια λυπηρή καρδιά παρηγοριά να πάρει.

Οποιο πουλί ψηλοπετά κείνο φωθιά το βρίσκει , και καίγουντ’ οι φτερούγες του και πέφτει και βαρίσκει .

Γιαντα αγάπη μου γλυκιά να θες να χωριστούμε και τα πικρά μας βάσανα να μην τα μοιραστούμε .

Ολοι δοξεύουν μ’ άρματα , όλοι με τα δοξάρια και συ εκ το παραθύρι σου δοξεύεις με τα μάτια .

Κι ας τάξω ο κακορίζικος πας δε σ’ είδα ποτέ μου μα ένα κερί αφτούμενο εκράτουν κι ήσβησέ μου .