Μαντινάδες

Τον ήλιο εποστράβωσε, των αματιών σου η λάμψη, σκέψου να πέσει σ’ άνθρωπο, πόσο θα τον εκάψει.

Όταν με αίμα της καρδιάς, αγάπη ζωγραφίσεις, είναι στον κόσμο αδύνατον, να την ξελησμονήσεις.

Αν αισθανθείς ένα άγγιγμα, που αληθινό σου μοιάζει, μη φοβηθείς η σκέψη μου, είναι που σ’ αγκαλιάζει.

Ήθελα μόνο μια φορά, ως πριν να σ’ ανταμώσω, αίμα στις φλέβες πως κυλά, μ’ ένα άγγιγμα να νιώσω.

Πάρε τη λέξη σ ‘αγαπώ κι’ ας μείνω με τον πόθο, φτάνει που ξέρω πως κρατάς, ότι για σένα νιώθω.

Καιρό σου κάνει και λιχνάς κι έχεις χαρά μεγάλη, μα θα γυρίσει κι ο βορές και θα τα πούμε πάλι.

Ούλο τον κόσμο ’γύρεψαπερβόλι και περβόλι να βρω μια λεμονόβιτσα με το δικό σου μπόι.

Άχι και είντα θα γενώ με τη γειτόνισσά μου! Λούγεται και χτενίζεται κι έκαψε ντην καρδιά μου.

Σαράντα να τα μοιραστούν τα έμμορφά σου κάλλη ούλες θα γίνουν όμορφες κι όμορφη θα ’σαι πάλι.

Αμοναχή σου έβγαλες πως ήθελα σε κλέψω, για ιδες χαημός το γιασεμί και πού ’θελα ζηλέψω!

Να τα χαρώ τα μάθια σου τα μαύρα τα μεγάλα, απού σταλαματίζουνε το μέλι και το γάλα.

Όντε σ’ εγέννα η μάνα σου καλλιά ’τονε να κάμει ένα κατσούλι μαλλιαρό τσι μποντικούς να πιάνει!

Να τη χαρώ τη μέση σου, είντα λιανή λιανή ’ναι και για το σφιχταγκάλιασμα είντα παντιδιερή ’ναι!

Α σε ρωτήξει η μάνα σου είντά ’κανες στο δώμα, πες τση πως το κοπάνιζες μη στάζει το χειμώνα.

Αρέσει μου να περπατείς κι εγώ να σε ξανοίγω, γιατ’ είναι το κορμάκι σου παντιδιερό και λίγο.

Α σε ρωτήξει η μάνα σου είντά ’κανες στ’ αλώνι, πες τση πως το κοπάνιζες για να μην ξεφιδώνει.