Παράδοση

Επέρασα από κόσκινο όσους θαρρούσα φίλους, μα τάξε πως κοσκίνισα , ανάθεμά το, ψύλλους.

Με το διαστημόπλοιο θα πάω στη σελήνη γιατί όσο έζησα στη γη δεν ένιωσα γαλήνη .

Στην κεφαλή οφείλονται τα πιο πολλά μας πάθη γιατί πληρώνει το κορμί της κεφαλής τα λάθη .

Ο άνδρας τις ημίγυμνες θέλει να τις κοιτάζει μα όμως δεν τις εκτιμά μόνο τις κάνει χάζι .

Φουρτουνιασμένη θάλασσα πως θα σε σιγανέψω να κάτσω στο ακρογιάλι σου λαυράκια να ψαρέψω .

Όσα είν’ τ’άστρα τ’ ουρανού, τόση και η καρδιά μου, τόσα και τα ξενύχτια μου, που σ’έχω μακριά μου.

Λοξές τσι ρίχνεις τσι μαθιές μα κείνες πάνε ντρέτα κι έχουν ακτίνα δράσεως έξη χιλιάδες μέτρα.

Ξεράθην ο βασιλικός, απούχες στη ντενέκα, γιάντα δεν τον επότιζες, ιδιότροπη γυναίκα.

Το βουνό κοιλοπονούσε κι ένα ποντικό γεννούσε .

Αγαπά ο κάπελας το μεθυσμένο, αλλά γαμπρό δεν τον κάνει.

Τώρα στα γεράματα μάθε γέρο γράμματα .

Δος το πέντε παράδες ν’ αρχίσει και δέκα να μη σταματήσει.

Βουνό με βουνό μονάχα δε σμίγει .

Μονός καυγάς δε γίνεται.

Μαθημένα/ συνηθισμένα τα βουνά από τα χιόνια.

Γαμπρός υιός κι γίνεται και νύφη θεγατέρα.