Παράδοση

Που μεγαλύτερη αδικιά που πλια κακό για πέ μου ; απ το να θάβει ένα παιδί η μάνα ντου Χριστέ μου ;

Πες του φεγγάρι α ντονε δείς πως τον ‘γαπώ ακόμη … κιας μην εκαταδέχτηκε να πει ένα ”συγνώμη” .

Φεγγάρι μου ουρανόστρατο χαμήλωσε μια στάξη να φέγγει η αγάπη μου στο σπίτι τζη να φτάξει .

Αγγελος εζωγράφισε το καμαρόφρυδό σου, κι έσταξε η μπένα κι έκαμε ελιά στο μάγουλό σου.

Φεγγάρι και άστρα μου μηνάς πως θα μου κάνεις δώρα μα γω ‘χω πάψει στ΄ουρανούς να σεργιανίζω τώρα …..

Ούλος ο κόσμος απ’ τη μια κ’ η Κρήτη από την άλλη, ω, την μπαντέρμη ζυγαριά, στην Κρήτη γέρνει πάλι.

Δεν είναι πως δεν σ’ αγαπώ μηδέ πως δε σε θέλω μα με φοβίζει να μπλεχτώ με τσ’ ομορφιές αγγέλων ..

Όσες χιλιάδες μπαλωθιές έχουν στην Κρήτη παίξει ετσά χαρές αμέτρητες η μοίρα να σας μπέψει.

Καρδιά δεν έχεις να αγαπά γιαυτό μισή σου δίνω και ας ζήσω εγώ με τ΄αλλο τζη πέρνα και συ με κείνο..

Η φράση λέγεται γιατί νομίζανε , πως εκεί που κάθεται αυτός για τον οποίο το λέει , είναι τόπος του σατανά και θα πρέπει να μετακινηθεί για να αποφύγει το κακό .

Αναφέρεται στον άκομψα ψηλό άντρα και προέρχεται από τις λέξεις μάντρα + χαλί . Χαλί είναι το διχαλωτό ξύλο στις μάντρες για ανάρτηση . Άλλοι υποστηρίζουν πως -χάλος / χαλί , είναι η γωνία που κάνει η χτιστή μάντρα στο …

Αυτός που κουρευόταν και μάλιστα άτεχνα , προκαλούσε τα γέλια των άλλων και τον συσχέτιζαν με το γίδι , που τόσο άκομψα το κουρεύει ο βοσκός . Και σήμερα , όταν θέλουν να πειράξουνε κανένα , (πιο πολύ τα παιδιά …

Ο Φάντης είναι το ενδέκατο φύλλο της τράπουλας , είναι η φιγούρα που τη λένε και βαλέ , αλλά λέγοντας “φάντης ” θέλει να πει κανείς , την τράπουλα , τα χαρτιά γενικά . Ολα τα καφενεία τη Μεγάλη Βδομάδα …

Εκείνος που ήταν σαν κουρεμένο γίδι , τον έλεγαν κοροϊδευτικά κουρόγιδο ή κορόγιδο ή κορόιδο και από δω βγαίνει και το ρήμα “κοροϊδεύω “, που θα πει ” εμπαίζω “.

Οταν κουραστεί κανένας ή καταρρέει , χρησιμοποιεί τη λέξη αυτή , που στην κυριολεξία θα πει : σκάζω , ψοφώ , καταρρέω και προέρχεται από το ιταλικό crepare = εκρήγνυμαι , σπάζω κλπ.

Η φράση λέγεται για εκείνους που χρωστούν , αλλά δεν έχουν τίποτα για να τους πάρουν . Μια αρχαία παροιμία λέει : ” Ωόν τίλλεις “.