Παράδοση

Στις παραδόσεις του λαού μας υπάρχει και το εξής εντυπωσιακό που λέει ότι για κάθε άνθρωπο υπάρχει κάπου ένας λύχνος (λυχνάρι) όπου είναι αναμμένος όσο ζει κάποιος ζωντανός οργανισμός, όταν όμως τελειώσει το λάδι του το οποίο συντηρεί την φωτιά …

Κάλλιο μία μέρα κόκκορας παρά πέντε μέρες κότα.

Κάλλιο στο παλούκι, πάρα σώγαμπρος.

Κάνε με σοφό, να σε κάνω πλούσιο.

Κάνεις το χωριάτη φίλο; Κράτα και κομμάτι ξύλο.

Κατά το ζώο και το φόρτωμα.

Κάποιου χαρίζανε ένα γάιδαρο και τον κοίταγε στα δόντια.

Κι εγώ κακό χερόβολο και συ κακό δεμάτι.

Κοντακιανός λογαριασμός, παντοτινή αγάπη.

Κρασί σε πίνω για καλό και συ με πας στο βράχο.

Κύλησε ο τέντζερης και βρήκε το καπάκι.

Η τέχνη θέλει μάστορη κι η φάβα θέλει λάδι.

Καιρός φέρνει τα λάχανα, καιρός τα παραγούλια.

Και την πίτα ολόκληρη και το σκυλί χορτάτο.

Και μ’ εκατό στη φυλακή και με τα λίγα μέσα.

Και η κοσκινού τον άντρα της με τους πραματευτάδες.