Παροιμίες

Ο απελπισμένος κι από γυμνό σπαθί πιάνεται .

Άπιαστα πουλιά , χίλια στον παρά .

Τ’ απίδια με παρακαλούν κι αχλάδες θέλ’ να φάγω ;

Όπως έχει το κλινάρι , να απλώνεις το ποδάρι .

Από μήλο ως αυγό , να κυρά , λουκάνικο .

– Από που ‘σαι κόρη μου ; – Από κει που ‘ναι ο άντρας μου .

Από την πόλη έρχομαι και στην κορφή κανέλα , και στα ξανθά σου τα μαλλιά κρέμεται μια τσαπέλλα .

Α βρεξ’ ο Απρίλης δυο νερά κι ο Μάης πέντε δέκα , να ιδείς το κοντοκρίθαρο , που στρίβει το μουστάκι , να ιδείς και τις αρχόντισσες που ψιλοκρησαρίζουν να ιδείς και τη φτωχολογιά , που ψιλοκοσκινίζει .

Μαθημένο είν’ τ’ αρνί , να του παίρνουν το μαλλί .

Κάλλιο αρρώστια στο κορμί , παρά αρρώστια στην ψυχή .

Σαν αστράφτει και βροντά , δέσε τη βάρκα του ψαρά .

Όποιος βαριέται τα πόδια του , πεθυμάει το στόμα του .

Δείξε μου τη συντροφιά σου, να σου πω την ανθρωπιά σου .

Ήταν γυμνοί και πεινασμένοι κι αντί να παν να βρουν φαί, αγόραζαν λουλούδια .

Πριν να γίνεις τιμονιέρης, μάθε να τραβάς κουπί .

Δίχως γαμπρό, γάμος δε γίνεται .