Είπαν – Εγραψαν

Ο φθόνος είναι έλκος της ψυχής.

Ο φθόνος είναι παιδί της αλαζονείας, εργάτης της εκδίκησης, αρχηγός μυστικής επανάστασης και διαρκές βάσανο της ψυχής. Ο φθόνος είναι βόρβορος της ψυχής, δηλητήριο και υδράργυρος, που φθείρει τη σάρκα και αποξηραίνει τον μυελό των οστών.

Η φήμη είναι η ευωδία των καλών πράξεων.

Όσο βαρύτερο είναι το χρηματοκιβώτιο του φιλάργυρου, τόσο ελαφρύτερη η λύπη των κληρονόμων του.

Ο φιλάργυρος στερείται τόσο εκείνων που έχει, όσο ακριβώς και εκείνων που δεν έχει.

Οι φιλάργυροι πλουτίζουν κάνοντας το φτωχό, οι δε άσωτοι φτωχαίνουν κάνοντας τον πλούσιο.

Οι πλούσιοι φιλάργυροι μοιάζουν με υποζύγια, που σηκώνουν χρυσάφι και τρώνε άχυρα.

Ο μεν φυσικός κόσμος καταστρέφεται με τη φωτιά και το νερό, ο δε πλούτος των ακόλαστων ανθρώπων με τη μέθη και την ερωτική κραιπάλη.

Οι ελπίδες των άμυαλων ανθρώπων είναι ασυλλόγιστες.

Το κρασί διεγείρει τις γενετήσιες ορμές, γι’ αυτό σωστά λέγεται πως η Αφροδίτη και ο Διόνυσος συνέρχονται και σεξουαλικά.

Όσοι περηφανεύονται προς τους γνωρίζοντες τα πράγματα, εύλογα προκαλούν τον γέλωτα των τελευταίων.

Όλα όσα γίνονται για χάρη κάποιου ζωντανού, συνδέονται, στη βάση τους, με το συμφέρον του ανθρώπου που τα πραγματώνει.

Οι σκύλοι δεν δαγκώνουν όσους κάθονται στη γη και ο θυμός δεν ξεσπάει σε όσους δείχνουν ταπεινότητα μπροστά στον θυμωμένο.

Η γη ανοίγει αμερόληπτα την αγκαλιά της για να δεχθεί μέσα σ’ αυτή και το ζητιάνο και τον πρίγκιπα.

Των ηδονών η μεν συχνή επανάληψή τους κουράζει, η δε κατά αραιά διαστήματα απόλαυσή τους διεγείρει πάντοτε μια νέα ζωηρή επιθυμία.

Το κάλλος είναι δώρο θαυμαστό της φύσης.