Αινίγματα – Σπαζοκεφαλιές

Έχω ένα άλογο , όλο το βαρώ , ποτέ δε φεύγει.

Ανεβαίνει , κατεβαίνει και χωρίς να φάει γεμίζει . Μοναχά στριφογυρίζει την κοιλίτσα του γεμίζει.

Σε κήπο δε φυτεύεται , σε περιβόλι όχι .Ο βασιλιάς το γεύεται κι ο κόσμος το ‘χει.

Να τη δεις να φοβηθείς , να τη φας να γλυκαθείς

Όταν φυσάς σκούζω κι όταν σκούζεις σωπαίνω.

Άσχημος πατέρας , όμορφη η κόρη τρελός ο εγγονός.

Είναι κάτι που μπορείς να το ακούσεις , αλλά ποτέ να το δεις.

Είναι ένα σπιτάκι που ούτε πόρτα έχει ούτε και παραθυράκι κι ο νοικοκύρης του μπαίνει και βγαίνει.

Γεννιέται στα λουλούδια κι πεθαίνει στην εκκλησία.

Ανεβαίνει , κατεβαίνει το ζωνάρι λύνει δένει.

Ένα τραγί , μικρό τραγί, με δώδεκα τομάρια.

Γύρω – γύρω γυαλιστερό κι από μέσα μαλακό.

Πετεινός νυχάτος , νάτος, υχοποδαράτος , ανεβαίνει και κρίνει με δικαιοσύνη

Έξω , έξω μαλακό , από μέσα χνουδερό και μέσα ένα κομμάτι φαΐ.

Τρία άλογα : το ένα κοιμάται , το άλλο τρώει , το τρίτο τρέχει.

Είναι πολύ για έναν άνθρωπο , για δύο αρκετό και για τρεις τίποτα.