Αινίγματα – Σπαζοκεφαλιές

Σαν άλογο τρέχει , πόδια δεν έχει .

Χιλιόκομπο , χιλιόδετο , χίλια να πεις δε θα το βρεις .

Είναι δύο αδελφάκια κι έχουν ένα αφαλό .

Σιδερένιο τ’ άλογο κι η ουρά του μπαμπακένια .

Άψυχο , ψυχή δεν έχει , και ψυχές παίρνει και φεύγει .

Κλείνω το σεντουκάκι , τα κρόσια μένουν έξω .

Σιδερένιο το αρνί , κρεατένιο το σουβλί .

Ο ήλιος το κάνει , ο ήλιος το τρέφει κι όταν σμίξει με τη μάνα του , πεθαίνει .

Μια κοντούλα παχουλή όλο κόκκινα φορεί . Έχει πράσινα μαλλιά και φλουράκια στην ποδιά .

Ο μπάρμπας μου ο Θοδωρής δεκαεφτά βρακιά φορεί .

Ο μπάρμπας μου ο Θοδωρής δεκαεφτά βρακιά φορεί . Κόβω τα γενάκια του , πέφτουν τα βρακάκια του .

Γούρνα μου πελεκητή μαρμαρένια και χυτή που ‘χεις μέσα μαύρα ψάρια και ολόγλυκο κρασί .

Ποιος ενώ τα ακούει όλα, ποτέ του δεν μιλάει ..

Στρογγυλό μηδενικό , καθαρά ελληνικό , θεραπεύει φίνα , τη μικρή μας πείνα .

Ποιο γράμμα αν το πατήσουμε γίνεται κάτι που τρώμε

Πράσινος πύργος , κόκκινα σπιτάκια μέσα κατοικούνε μαύρα παιδάκια .