Αινίγματα – Σπαζοκεφαλιές

Είκοσι καλογεράκια, όλα με τα σκουφουνάκια.

Είχα μια χρυσομηλιά κι έκανε χρυσόμηλα τη μέρα χάνονται και τη νύχτα φαίνονται.

Εκεί που είσαι ήμουνα κι εδώ που είμαι θα ‘ ρθεις.

Εκκλησίτσα θολωτή ένας στύλος την κρατεί.

Από έξω από το σπιτάκι μας συμπεθεριό περνάει.

Ήλιος δεν είναι, ακτίνες έχει, πόδια δεν έχει και όμως τρέχει.

Από μαύρη μάνα γεννιέται παιδί κόκκινο.

Μέσα στα πράσινα ντυμένος μένω όλο τον καιρό και σαν έρθει ο Οκτώβρης, το άσπρο φέσι μου φορώ.

Από πάνω σαν τηγάνι, από κάτω σαν βαμβάκι και από πίσω ψαλιδάκι.

Μια βαρκούλα φορτωμένη σε σπηλιά πάει και μπαίνει.

Από ψηλά γκρεμίζεται, πέφτει και δε ραγίζεται.

Ξέρω ένα πραματάκι κι έχει επάνω σαμαράκι.

Αρνάρι πουρνάρι, στέκεται με ένα ποδάρι.

Γύρω – γύρω έχει φτερά, δεν πετάει όμως.

Στην τρύπα μου μέσα μπαίνω, μα πάλι έξω μένω.

Είναι πουλί, αλλά χειμώνα – καλοκαίρι τρέμει από το κρύο.