Νεοϊμπρεσιονισμός

Ζωγραφική σχολή που σκοπεύει στη μεθοδική χρησιμοποίηση της διαίρεσης των
χρωμάτων σε καθαρά στοιχεία, για να πετύχει το ανώτατο όριο φωτεινής
λαμπρότητας. Οι πρώτοι εκπρόσωποι του νεοϊμπρεσιονισμού είναι οι Γάλλοι και οι
Βέλγοι ζωγράφοι, που άρχισαν από το 1886 να χρησιμοποιούν τη σχετική με τη
τοποθέτηση των χρωμάτων τεχνική για τη ζωηρότερη απόδοση της λάμψης του φωτός.
Τις αρχές του νεοϊμπρεσιονισμού ακολούθησαν ο Σεζάν, ο Βαν Γκογκ, ο Γκογκέν κ.ά.
Ο νεοϊμπρεσιονισμός εξελίχτηκε ως αντίδραση κατά του ιμπρεσιονισμού, για την
παρέκκλιση του προς το ρεαλισμό.