Ελληνικό Λεξικό

Αχός : ο ήχος , ο θόρυβος .

Αψιλιά ή αψιλία : η έλλειψη χρημάτων , το να είναι κανείς αδέκαρος .

Αχραντος : αυτός που δεν έχει υποστεί ηθική μόλυνση .

Αχρειολογώ : χρησιμοποιώ χυδαία γλώσσα .

Αχρείος : αυτός που χαρακτηρίζεται από μεγάλη κακία . Αυτός που δεν ενεργεί σύμφωνα με την ηθική .

Αφλεγής : αυτός που δεν πάιρνει φωτιά , ο άφλεκτος .

Αφλογιστία : για όπλο, η μη ανάφλεξη του καψαλιού ή της γομόσεως όπλου έτοιμου να πυροδοτήσει παρά την πυροδότηση του αντίστοιχου μηχανισμού . Μεταφορικά , η έλλειψη της αποτελεσματικότητας ή ικανότητας επιτυχίας του στόχου .

Αφορμίζω : δημιουργώ πυώδη φλεγμονή , προκαλώ μόλυνση και ερεθισμό της πληγής .

Αφροδισιαστής : αυτός που παρουσιάζει έντονη ροπή προς τις σαρκικές απολαύσεις .

Αφτιάζομαι : στήνω αφτί να ακούσω , ακούω με προσοχή , ακούω τυχαία .

Αφειδής : αυτός που παρέχεται σε αφθονία ( για μη έμψυχα ).

Αφυής : αυτός που στερείται ευφυΐας , μη ευφυής .

Αφειδώλευτος : αυτός που παρέχεται απλόχερα , χωρίς φειδώ.

Αχαρτοσήμαντος : έγγραφο στο οποίο δεν έχει επικολληθεί χαρτόσημο .

Αφεντάδικος : αυτός που αρμόζει σε αφέντη.

Αχείμαντος : αυτός που δεν ταράζεται από τρικυμία . Συνήθως μεταφορικά , αυτός που δεν έχει δοκιμαστεί από δυστυχίες .