Εγκυκλοπαίδεια

Τάχτα του και ράρα του να του ζήσει η μάνα του να χαρεί τον τάτα του κι όλα τ’ αδερφάκια του . Τάχτα του και μια μηλιά που ‘χει μάνα κοπελιά που ‘χει αφέντη παλικάρι κι έχει του Θεού τη …

Θα παντρέψουν το παιδί μου , θα του φέρουνε τη νύφη με τα σούγδου , με τα μούγδου , με τις δώδεκα γαληώτες . Στην εμπροστινή γαληώτα του παιδιού μου είν’ η γυναίκα και εις την πισινή γαληώτα θα ‘ναι …

Θέλ’ χουρό , θέλ’ χουρό του κορίτσ’ του μοναχό . Θέλ’ χουρό κι θέλ’ χουρό θέλ’ χουρό κι θέλ’ γαμπρό . Θέλ’ χουρό , θέλ’ χουρό Θέλ’ χουρό , κι θέλ’ καγκέλ’ , Θέλ’ χουρό , κι θέλ’ καγκέλ’ θέλ’ …

Του παιδιού μου εγώ το γάμο καλοκαίρι θα τον κάμω . Χώρια από τους συμπεθέρους θα καλέσω νιους και γέρους . Τον πρωτόπαπα οχ τη Ζίτσα τον Πασχάλη οχ την Καρδίτσα και τον κύρι Νικολό για να σέρνει το χορό …

Μαθάταν τι ‘γινε φέτος ; Εσκοτώσαν έναν πέτο . Το κεφάλι φκιάσαν σκέτο το ποδάρι καβραμά . Πάρτε φάτε μπρε παιδιά . Δεν τον τρώνε τα παιδιά μόν’ τον τρώνε οι γερόντοι όπου δεν ποτάζουν δόντι .

Ντίνο , Ντίνο , Κωνσταντίνο , το χορό δεν τον αφήνω . Νάση , Νάση και Θανάση ο χορός δε θα χαλάσει . Το χορό δεν τον αφήνω μα τον Άγιο Κωνσταντίνο μα τον Άγιο Αθανάση ο χορός δε θα …

Ταχτιρί και ταχτιρά το το παιδάκι μου τ’ αφράτο χύνετ’ ο λαγός κι αρπά το και το πάει των προβάτω .

Τούμπο τουμπουτέλο τον Φράγκο δεν τον θέλω γιατί φορεί καπέλο, μον’ θέλω το Μανώλη οπούρθ’ από την Πόλη γιατί φορεί φακιόλι .

Θα πετάξει , θα πετάξει και τον ουρανό θα φτάξει και τη θάλασσα θα αδειάσει να την κάνει περιβόλι να τηνε ζουλεύουν όλοι .

Τι για τον άνθρωπο υπάρχει προσφιλέστερο απ’ την πατρώα γη του;

Όταν οι ίδιοι εμείς δεν κάνουμε προσπάθεια, δεν εξυπηρετεί το να ζητάμε τη βοήθεια των φίλων και πολύ περισσότερο εκείνη των θεών.

Δεν είναι πιθανό ότι θα προτιμήσει κάποιος να ευεργετήσει, εάν η ευεργεσία του θα παραμείνει, μετά άγνωστη.

Ενοχλητικός είναι ο γέρος άνθρωπος ανάμεσα σε νέους.

Το μεγαλύτερο κακό, ο θάνατος, δεν πρέπει να μας τρομάζει γιατί όσο εμείς ζούμε, αυτός δεν υπάρχει, ενώ όταν έρθει, εμείς έχουμε πεθάνει.

Η αμάθεια είναι νύχτα του μυαλού (αλλά μια νύχτα δίχως φεγγάρι και άστρα).

Αποτελεί θείο δώρο το να γνωρίζει κάποιος να καθίσταται αγαπητός.