Εγκυκλοπαίδεια

Εσείς, βουνά, βουνά ψηλά, βουνά με τα δασιά κλαριά σας Και πύργε της- ρε της ΚαστάνιτσαςΚαι πύργε της- ρε της Καστάνιτσας, όπου βαστάτε κλέφτεςΤους κλέφτες τί- ρε τι τους κάνατε;Τους κλέφτες τί- ρε τί τους κάνατε τους Κολοκοτρωναίους;Όπου φοράν, φοράν …

Ας μη βρέξει ποτέτο σύννεφον, και ο άνεμοςσκληρός ας μη σκορπίσειτο χώμα το μακάριονπου σας σκεπάζει. Ας το δροσίση πάντοτεμε τ’ αργυρά της δάκρυαη ροδόπεπλος κόρηκαι αυτού ας ξεφυτρώνουναιώνια τ’ άνθη. Ω γνήσια της Ελλάδοςτέκνα ψυχαί που επέσατεεις τον αγώνα …

Για την Πατρίδα όλοι νά ’χωμεν μιά καρδιά.

Ολον το έθνος αδικείται, όταν αδικείται ένας μόνος πολίτης.

Κ’ η αναρχία ομοιάζει την σκλαβιά.

Σε αντίθεση με τους στεριανούς οι Ελληνες Ναυτικοί δεν κρατούσαν τα καριοφίλια αλλά τα λεγόμενα Τρομπόνια . Βραχύκαννα δηλαδή όπλα τα οποία έβαλλαν ταυτόχρονα πολλά μικρά σφαιρίδια μαζί .

Λος Άντζελες 1984 – Los Angeles 1984

“Εσείς χελιδονάκια μου, που πάτε στον αέρα δώστε μαντάτα στο βοριά σ’ όλα τα βιλαέτια, πάτησαν τη Μονεμβασιά, σε πέντε-δέκα μέρες θα ‘ρθουν τα τσακωνόπουλα κι ο καπετάν Γεωργάκης να δεις πραστιώτικο σπαθί, τσακώνικο ντουφέκι”.

Πήραν τα κάστρα, πήραν τα πήραν και τα ντερβένια, πήραν και την Τριπολιτσά, την ξακουσμένη χώρα. Κλαίουν τ’ αχούρια γι’ άλογα και τα τζαμιά γι’ αγάδες, κλαίουν στους δρόμους Τούρκισσες, κλαίουν εμιροπούλες,κλαίει και μια χανούμισα το δόλιο τον Κιαμίλη.«Αχ, που …

Μαύρη, μωρέ, πικρή ζωή που κάνουμεΜαύρη ζωή που κάνουμε εμείς οι μαύροι κλέφτες, εμείςοι μαύροι κλέφτεςΠοτέ, μωρέ, ποτέ μας δεν αλλάζουμε, ποτέ μας δεν αλλάζουμεκαι δεν ασπροφορούμεΌλη, μωρέ, όλη μερούλα πόλεμοΌλη μερούλα πόλεμο το βράδυ καραούλι, το βράδυ καραούλιΚοντά, μωρέ, …

Απ’ έξω μαυροφόρ’ απελπισιά,πικρής σκλαβιάς χειροπιαστό σκοτάδι,και μέσα στη θολόκτιστη εκκλησιά,στην εκκλησιά, που παίρνει κάθε βράδυτην όψη του σχολειού,το φοβισμένο φως του καντηλιούτρεμάμενο τα ονείρατα αναδεύει,και γύρω τα σκλαβόπουλα μαζεύει. Εκεί καταδιωγμένη κατοικείτου σκλάβου η αλυσόδετη πατρίδα,βραχνά ο παπάς, ο …

Καιρός είν’ της Πατρίδος ν’ ακούστε τη λαλιά.

Κανένας δεν έχει το δίκαιον να στοχάζεται τον εαυτόν του απαραβίαστον περισσότερον από τους άλλους.

Στην γνώμη των τυράννων να μην ελθώ ποτέ, μήτε να τους δουλεύω, μήτε να πλανηθώ. Εις τα ταξίματά τους, για να παραδοθώ.

Κοντόκανο όπλο που χρησιμοποιήθηκε κατά την Επανάσταση από τους αγωνιστές του 1821. Ήταν μονόκανες και δίκανες. Τις δίκανες τις έλεγαν διμούτσουνες.Φώτο : Ασημένιες επίχρυσες πιστόλες (ρόκες) Τέλη 18ου αιώνα. Μήκος 58 εκ. Εξαιρετικό δείγμα ηπειρώτικης αργυροχρυσοχοϊας στα όπλα. Είναι στολισμένες με αχιβάδες …

Σεούλ 1988 – Seoul 1988