Εγκυκλοπαίδεια

Κρήτη τα παλικάρια σου μην τ’ αλαργοξορίζεις η ξενιτιά τα χαίρεται μα εσύ τα λαχταρίζεις .

Κλαίω κρυφά γιατί κανείς δε θέλω να το μάθει πως εξανανεώσανε τα παιδικά μου πάθη .

Ξεράθηκε ο βασιλικός που είχαμε ομάδι γιατί δεν τον επότιζες κάθε πρωί και βράδυ .

Πλατύφυλλε βασιλικέ με τα 40 φύλλα όλοι σε τριγυρίσανε μα εγώ πάλι σε πήρα .

Πόσα παράξενα θωρρεί ο ήλιος την ημέρα και το φεγγάρι την αυγή κι ο λύχνος από σπέρας .

Η αλήθεια είναι πικρή.

Θα σου χαρίσω την καρδιά για να ‘χεις δυο μικρή μου όταν θα στεναχωρηθείς να κλαις με τη δική μου.

Το χείλι σου το κόκκινο ήθελα να φιλήσω μα κείνο στάζει το κρασί φοβούμαι μη μεθύσω .

Δουλειά χωρίς ανταμοιβή είναι τιμωρία.

Ο άγαμος μοιάζει με μισό ψαλίδι, το οποίο χωρίς το άλλο μισό είναι όλως διόλου άχρηστο και το πετούν.

Η αγάπη της μητέρας ποτέ δεν παλιώνει.

Στον πόλεμο της αγάπης, αυτός που το βάζει στα πόδια είναι ο νικητής.

Η αγάπη είναι η πιο γλυκιά τυραννία, γιατί τα μαρτύρια της τα υποφέρουμε πρόθυμα.

Η αγάπη πύργους καταλεί και τα θεριά μεριώνει.

Ο άγιος που δεν κάνει θαύματα έχει λίγους πιστούς.

Η πρώτη η αδελφή παντρεύει και τις άλλες.