ΑΚΡΟΝ ΑΩΤΟΝ

Τη φράση χρησιμοποιούμε, για να χαρακτηρίσουμε το ανυπέρβλητο, το ανώτατο
όριο (αρετής ή κακίας), καλοσύνης, ευγένειας, σεμνότητας κτλ.
Ο Καλλίμαχος (ποιητής από την Κυρήνη, σύγχρονος του Θεόκριτου) στο β ύμνο του
στον Απόλλωνα, αποκαλεί το καθαρό νερό “άκρον άωτον ύδατος”. Την έκφραση
μεταχειρίζεται και ο Πίνδαρος.