Αναγκαίον κακόν

Τη φράση αυτή τη βρίσκουμε για πρώτη φορά σ’ένα στίχο του Μένανδρου (342-291 π.Χ.), που μιλάει για το γάμο. Ο ποιητής γράφει «…εάν τις την αλήθειαν σκοπή, κακόν μεν εστίν, αλλ’αναγκαίον κακόν». Δηλαδή: Εάν θέλουμε να το εξετάσουμε στο φως της αλήθειας , ο γάμος είναι μεν ένα κακό, αλλά «αναγκαίον κακόν». Σ’ένα άλλο απόσπασμα του Μένανδρου διαβάζουμε – ίσως για παρηγοριά για τα παραπάνω – την εξής περικοπή: «Πάντων ιατρός των αναγκαίων κακών χρόνος εστίν». Επίσης: «αθάνατον εστι κακόν αναγκαίον γυνή». Δηλαδή, η γυναίκα είναι το αιώνιο αναγκαίο κακό.