ΚΟΝΤΕΥΩ , ΚΟΝΤΕΨΑ ΝΑ …

Συνηθίζουμε τακτικά να παρεμβάλουμε στην κουβέντα μας τη φράση : ” κόντεψα να ….”, όταν θέλουμε να πούμε πως λίγο έλειψε να πάθουμε ή να κάνουμε κάτι. Είναι το ίδιο με το αρχαϊκό ” μικρούν δειν ” , “ολίγου δειν “. Η λέξη ” κοντεύω ” προέρχεται από τη στρατιωτική ή μάλλον πολεμική ζωή . “Κοντεύω ” , λοιπόν θα πει χτυπάω κάποιον με το κοντάρι μου , το οποίο φυσικά ρίχνω επάνω του . Αλλά για να συμβεί αυτό στη μάχη ή στο κυνήγι , πρέπει να πλησιάσω πολύ τον αντίπαλο ή το θήραμα , γιατί το κοντάρι δεν είναι δυνατόν να ριχτεί από πολύ μακριά . Με τον καιρό η σημασία της λέξης άρχισε να χάνεται ( αφού χάθηκαν και τα κοντάρια στους πολέμους ) , και κατέληξε το “κοντεύω ” να σημαίνει πλησιάζω , προσεγγίζω ..