ΘΑΛΑΤΤΑ , ΘΑΛΑΤΤΑ

«Θάλασσα! Θάλασσα!» (Ξενοφ . Κύρου Ανάβασις 4 . 724) . Ήταν η κραυγή της ασυγκράτητης χαράς που βγήκε από τα στήθη των Ελλήνων στρατιωτών που έκαμαν την «Κάθοδο των Μυρίων» . Οδηγημένοι από τον Ξενοφώντα, έπειτα από ταλαιπωρίες σχεδόν, χρονιάς ολόκληρης στα βουνά της Μικρασίας και σε τόπους μακρινούς, στις ζέστες του καλοκαιριού και στο κρύο του χειμώνα, φώναξαν τη λέξη αυτή όταν από ένα βουνό αντίκρισαν επιτέλους με δάκρυα και με αγκαλιάσματα, τον Εύξεινο Πόντο, τη θάλασσα που τους μηνούσε πως δεν ήταν πια μακριά η μέρα που θα ξανάβλεπαν τ’ ακρογιάλια της πατρίδας . – Το λέμε όταν ύστερ’ από κοπιαστικές βλέπομε επιτέλους κάποιο σημάδι για το τέρμα .