Μαντινάδες

Είπα σου μη μπερδεύεσαι στης ζώνης μου τα κρούσα γιατί θα σύρεις βάσανα ως σαν την Αρετούσα .

Γυναίκας μη θαρρεύεσαι και λίγος είναι ο νους της σαν τόνε δει τον όμορφο ξελησμονά του αντρού της.

Ένας καλός παλιός ψαράς με μάθε να ψαρεύω και μου ‘πε στα ρηχά νερά ψαριά να μη γυρεύω .

Σαν είναι ο κυνηγός καλός τ’ άρματα ήντα τα θέλει αφού οι πιο πολλοί λαγοί πιάνονται με το τέλι .

Σα θες εσύ να σ’ αγαπώ κρυφά από τσι γειτόνους βάλε μηλιά στην πόρτα σου να χώνομαι τσι κλώνους .

Να σε φιλήσω θέλω εγώ ‘πο κάτω στο πηγούνι εκεί που παίζει και χτυπά του τράγου το κουδούνι .

Για πες μου ποιός σου τα μπλέξε τα φρύδια σου γαϊτάνι να δώσω ‘γω τα πλεχτικά να τα ‘χομε ομάδι .

Ακ’ κλούθα μου τσι πέρδικες να μάθεις να ξαμώνεις γιατί είσαι ακόμα ατζαμής και πράμα δε σκοτώνεις .

Ποτέ στη φιλενάδα σου μην πεις το μυστικό σου φίλη στη φίλη θα το πει κι είναι κακό δικό σου .

Θα βρω κουράγιο μιαν αυγή και το κλουβί θα σπάσω φυλακισμένο μου πουλί να ‘ρθείς να σ’ αγκαλιάσω .

Μου μοιάζει η αγάπη σου σαν το καλό μπιστόλι απού σκορπά το θάνατο μα το ζηλεύουν όλοι .

Και άλλους λεβέντες έτυχε να κάμω συναλλήκι μα το ρεκόρ της λεβεντιάς σε ?σενα μόνο ανήκει .

Όταν μιλεί το στόμα σου πάντα μιλεί με τάξη και κάθε λέξη φαίνεται το μέλι πως θα στάξει .

Οπου υπάρχει το νερό είναι και πρασινάδα και άμα μιλήσει η γλώσσα σου λέει μια φρονιμάδα .

Στου πληγωμένου την αυλή λουλούδια πώς ν’ανθίσουν, που κάβγουνε τα δάκρυα, που χύνει ό,τι ποτίσουν.

Ανάθεμα να έχουνε οι φωτογράφοι όλοι που δε σου βάλανε φωνή να μου μιλείς, Μανώλη.