Μαντινάδες

Να’μουνα ίντα να’μουνα πηρούνι του σπιτιού σου να τρως μ’αυτό να γεύομαι τη γλύκα του φιλιού σου.

Τσι θάλασσας τα κύματα πατώ και δε βουλούνε σα θέλω ‘γω να σ’ αγαπώ κανένα δε φοβούμαι.

Μόντεμ θα βάλω στο χωριό κομπιούτερ στο μιτάτο στο internet θα το πουλώ το γάλα των προβάτω .

Από ‘παέ θα σηκωθώ να πάω στο Καστέλι, να πίνω μαρουβά κρασί να γίνομαι κοπέλι.

Στ’ ς αγάπης την βαθιά πληγή, βούτηξα το φεγγάρι και ζήλεψε η ανατολή, το χρώμα πού ‘χε πάρει.

Απάνω στο λιανοχοχλιό θα χτίσω τον οντά μου, να βάλω τη γυναίκα μου και τα πεθερικά μου.

Τα Κρητικά τα χώματα όπου και να τα σκάψεις, αίμα παλληκαριών θα βρεις κόκκαλα θα ξεθάψεις.

Όσο να ζήσεις μια αυγή , κι΄ όση ζωή σου φτάνει , ρόδο π΄ ανθεί πολύ καιρό, την μυρωδιά την χάνει.

Απού κατέχει να μιλεί με σύνεση και τρόπο, κάνει να κλαίσι να γελούν, τα μάτια των ανθρώπων.

Θα πάρω υπολογιστή, μικιό μου στο μιτάτο να δίνω με το internet, το γάλα των προβάτω.

Το κρητικό το καύχημα είναι για τση λεβέντες, απού ΄χουν θάρρος στην καρδιά και καθαρές κουβέντες.

Όλη την ομορφιά της Γης η Κρήτη έχει πάρει, γι’ αυτό είναι και πιο όμορφο το κρητικό φεγγάρι!

Η Λεβεντιά ‘ναι ‘νας καρπός που σπάνια φυτρώνει, γιατί χρειάζεται νερό να τονε δυναμώνει!

Στέκω και συλλογίζομαι με συλλογή μεγάλη πως είν’ η θάλασσα αρμυρή κ΄ ανάλατο το ψάρι.

Για κάποιαν που σε πλήγωσε μη σκύβεις το κεφάλι βάλε πυξίδα την καρδιά και βρες αγάπη άλλη .

Πάντα θλιμένη χαραυγή για μένα ξημερώνει γιατί την ώρα που ξυπνώ κάθε χαρά τελειώνει.