Μαντινάδες

Δε με πειράζει η ζωή πως φεύγει μάνι-μάνι μόνο με καίει πιο πολύ που πάει κι ίντα κάνει.

Όποιος θωρεί τα έχει σου, θέλει να σου τα πάρει κι όποιος θωρεί τον κουζουλό βγάνει τον στο κοντάρι.

Εμένα ο νους μου σάλεψε κ’ εις τα βουνά σκορπίστει Γη μαγεμένο μ’ έχουνε γη ο θεός μ’ οργίστει.

Η λάμψη του προσώπου σου με φως του ήλιου μοιάζει και δε κατέχω οντέ σε ιδώ ποιος που τσι δυο σας λιάζει.

Παίρνω τη λύρα κι’ έρχομαι και με το πεντοζάλι θα λάμψει ο κόσμος γύρω μας απ’ ομορφιά και χάρη .

Ωσάν πλουτίσει ο άθρωπος θαμπώνεται το φώς του Και δε γνωρίζει το φτωχό, αν είναι κι αδελφός του.

Εσκέφτηκα να σ’ αρνηθώ και ν’ αγαπήσω άλλη . Μα δεν εδέχτηκε η καρδιά υπογραφή να βάλει.

Ο άντρας απου δε μεθεί και δε ξενοκοιμάται άμα γεράσει και κοντό ίντα θελα θυμάται.

Αν έλειπε ο έρωτας που ‘ναι γλυκός και πλάνος του κάτω κόσμου θα ‘μοιαζε κι ο ψεύτης ο απάνω.

Σαν τον κατάδικο φονιά η μοίρα μου με κρίνει , το ψεύτη κόσμο να χαρώ μια ώρα δε μ’ αφήνει.

Όμορφη είσαι κοπελιά, εν πάσει περιπτώσει να δούμε κι ο πατέρας σου ήντα λεφτά θα δώσει.

Εχάρισα σου την καρδιά μα δεν τη θέλω πίσω θα προσπαθήσω τη ζωή χωρίς καρδιά να ζήσω .

Αύριο θα μισέψω εγώ κι έβγα κι εσύ στο δώμα και πες μου άμε στο καλό με το γλυκύ σου στόμα .

Τσ’ απόκριες χορεύουμε πίνουμε, τραγουδούμε βαστούμε μέχρι το πρωί δίχως να κοιμηθούμε .

Αυτός που φεύγει απ’ τη ζωή πάει να ησυχάσει αλί σ’ αυτόν που έρχεται τι έχει να περάσει .

Να το θυμάσαι πάντοτε πως η ζωή είναι λίγη και δεν υπάρχει άνθρωπος να ‘ρθει και να μη φύγει .