Μαντινάδες

Τα μάτια είναι να κοιτούν, μα έχουν κι’ άλλη χρήση, μιλούν εκεί που δεν μπορεί, το στόμα να μιλήσει.

Χιόνι και γάργαρο νερό, που ‘ρχεται από τα όρη, στην κάψα του καλοκαιριού, ειν’ το φιλί σου κόρη.

Λέξη βαριά το σ’ αγαπώ και όποιος την πει να ξέρει, πως θα’ νε αιτία και αφορμή, για πάντα να υποφέρει.

Είσαι και τέλος και αρχή κι Ανατολή και Δύση. Είσαι και δρόμος και γκρεμός και πρόβλημα και λύση.

Όσο χτυπά η καρδιά λαγού, όταν τον κυνηγούνε, ετσά χτυπούνε οι καρδιές, εκείνων που αγαπούνε.

Είντα το θέλει η μάνα σου τη νύχτα το λυχνάρι απού ’χει μέσ’ στο σπίτι τζη τον ήλιο, το φεγγάρι.

Ήλιε μου και φεγγάρι μου, των αμαθιώ μου λάψη, όποιος για σένα πει κακό φωθιά να τόνε κάψει.

Ο ήλιος όντε μ-πρωτοβγεί κάνει σταυρό στη μέση. Τρεις αδερφίδες είσαστε κι η μεσακή μ’ αρέσει.

Ο ήλιος όντε μ-πρωτοβγεί ντρέπεται να προβάλει γιατί τονε θαμπώνουμε τα εδικά σου κάλλη.

Βγάλε, μικρή μου, το γιασμά ν’ ακούσεις με τ’ αφθιά σου, για θα σου πω πεισματικά να κάψω την καρδιά σου.

Πείσματα και πεισματικά εμένα μη μου κάνεις, γιατ’ είμαι λεύτερο πουλί κι ογλήγορα με χάνεις.

Περνά σου και με τυραννάς, μα μου περνά και μένα να βάλω άλλη στην καρδιά και να σε βγάλω σένα..

Καιρό σου κάνει και λιχνάς κι έχεις χαρά μεγάλη, μα θα γυρίσει κι ο βορές και θα τα πούμε πάλι.

Ούλο τον κόσμο ’γύρεψαπερβόλι και περβόλι να βρω μια λεμονόβιτσα με το δικό σου μπόι.

Άχι και είντα θα γενώ με τη γειτόνισσά μου! Λούγεται και χτενίζεται κι έκαψε ντην καρδιά μου.

Σαράντα να τα μοιραστούν τα έμμορφά σου κάλλη ούλες θα γίνουν όμορφες κι όμορφη θα ’σαι πάλι.