Παράδοση

“Πάλι με χρόνους, με καιρούς, πάλι δικά σας είναι “. Είναι ο τελευταίος στίχος από το λαϊκό θρήνο για την Αγιά-Σοφιά, όταν έπεσε η Πόλη στα χέρια των Τούρκων. Δείχνει σ’ αυτόν ο ελληνικός λαός την εγκαρτέρηση του στην εθνική …

“Σα σ’ αρέσει, μπάρμπα-Λάμπρο, ξαναπέρνα από την Άντρο.” Η φράση αυτή βγήκε όταν ο Λάμπρος Κατσώνης, νικητής ως τότε, νικήθηκε από τον τούρκικο στόλο κοντά στην Άντρο, την άνοιξη του 1790.

“Εγώ Γραικός γεννήθηκα, Γραικός θε νά πεθάνω.” Στίχοι από το δημοτικό τραγούδι για το Θανάση Διάκο. Είναι η περήφανη απάντηση του ήρωα, όταν του πρότεινε ο Ομέρ Βρυώνης ν’ αλλαξοπιστήσει για να χαρή τη ζωή του.

“Η Ελλάς θέλει να ζήσει και θα ζήσει.” Είναι λόγια που είπε μια φορά ο κυβερνήτης της Ελλάδας Χαρίλαος Τρικούπης, που δείχνουν την ακλόνητη πίστη του στο μέλλον της Ελλάδας και στη ζωτικότητα του λαού της. Ο Τρικούπης είχε πει …

Η αλήθεια και το λάδι πάντα βγαίνουν από πάνω.

Δεν υπάρχει αλεύρι, όσο ψιλό κι’ αν είναι, που να μην έχει πίτουρα, δεν υπάρχει κρασί, όσο καθαρό κι αν είναι, που να μην έχει κατακάθι, δεν υπάρχει δένδρο, όσο καλό κι αν είναι, που να μην έχει ρόζους.

Ή ζευγάς-ζευγάς ή καθάριος μυλωνάς.

Χαράς τονε που κάθεται κι η μοίρα ντου δουλεύγει .

Θέρος-τρύγος-πόλεμος.

Απού κοιμάται κολατσό, πεινά το μεσημέρι .

Τυρί και ξύστρα λείβγομαι κι αλεύρι και κουτάλα και το σιντεροτσίκαλο κι ύστερα τά’ χω τ’άλλα .

Δεν τρώει τ’ αμύγδαλα για να μην τα σπάσει.

Η πολλή δουλειά τρώει τον αφέντη .

Η βελόνα κι η κλωστή κάνει ράψουσα καλή .

Το κέντημα είναι γλέντισμα κι η ρόκα είναι σεργιάνι μα τ’ αργαστήρι είναι σκλαβιά, σκλαβιά πολλά μεγάλη .

Όποια θέλει να γεράσει, αργαστήρι να ’γοράσει .