Παράδοση

Βρήκαμε παπά, ας θάψουμε καμπόσους.

Δε δίνει έναν παρά.

Έκαψα την καλύβα μου να μη με τρων οι ψύλλοι.

Έκλασε η νύφη, σχόλασε ο γάμος.

Όσα βρέχει ο Θεός, τόσα καταπίνει η γη.

Η τέχνη και η πονηριά τη νικά την αντρειά.

Nα ‘μουν ανθόςστον κήπο σου και να κοπώ από σ’ ένα, για να με βρει και ο θάνατος, σε χέρια αγαπημένα.

Εγώ για την αγάπη σου, κάνω και χαρακίρι, γι΄ αυτό και συ κοπέλα μου, μην μου χαλάς χατίρι.

Τον ήλιο εποστράβωσε, των αματιών σου η λάμψη, σκέψου να πέσει σ’ άνθρωπο, πόσο θα τον εκάψει.

Όταν με αίμα της καρδιάς, αγάπη ζωγραφίσεις, είναι στον κόσμο αδύνατον, να την ξελησμονήσεις.

Αν αισθανθείς ένα άγγιγμα, που αληθινό σου μοιάζει, μη φοβηθείς η σκέψη μου, είναι που σ’ αγκαλιάζει.

Ήθελα μόνο μια φορά, ως πριν να σ’ ανταμώσω, αίμα στις φλέβες πως κυλά, μ’ ένα άγγιγμα να νιώσω.

Πάρε τη λέξη σ ‘αγαπώ κι’ ας μείνω με τον πόθο, φτάνει που ξέρω πως κρατάς, ότι για σένα νιώθω.

Στην αγκαλιά σου γνώρισα, ήντα θα πει αγάπη, μα είδα και στα μάτια μου, το πιο μεγάλο δάκρυ.

Αν δεις ποτέ στον ύπνο σου, λουλούδια σκορπισμένα, είναι αγάπης όνειρα, που είναι πια χαμένα.

Αν δεις ποτέ στον ύπνο σου, λουλούδια ανθισμένα, είναι η αγάπη μιας καρδιάς, που ζει μόνο για σένα.