Παράδοση

Είσαι και τέλος και αρχή κι Ανατολή και Δύση. Είσαι και δρόμος και γκρεμός και πρόβλημα και λύση.

Όσο χτυπά η καρδιά λαγού, όταν τον κυνηγούνε, ετσά χτυπούνε οι καρδιές, εκείνων που αγαπούνε.

Ήρθες ωσάν την άνοιξη, μέσα στη χειμωνιά μου κι ανατολή μου έκανες, το ηλιοβασίλεμα μου.

Δεν εξανάδα εγώ ποτές, ποιο όμορφες βλεφαρίδες, οντό με πρωτοξάνοιξες, μου σκίρτησες ελπίδες.

Nα ‘μουν ανθόςστον κήπο σου και να κοπώ από σ’ ένα, για να με βρει και ο θάνατος, σε χέρια αγαπημένα.

Εγώ για την αγάπη σου, κάνω και χαρακίρι, γι΄ αυτό και συ κοπέλα μου, μην μου χαλάς χατίρι.

Τον ήλιο εποστράβωσε, των αματιών σου η λάμψη, σκέψου να πέσει σ’ άνθρωπο, πόσο θα τον εκάψει.

Όταν με αίμα της καρδιάς, αγάπη ζωγραφίσεις, είναι στον κόσμο αδύνατον, να την ξελησμονήσεις.

Αν αισθανθείς ένα άγγιγμα, που αληθινό σου μοιάζει, μη φοβηθείς η σκέψη μου, είναι που σ’ αγκαλιάζει.

Ήθελα μόνο μια φορά, ως πριν να σ’ ανταμώσω, αίμα στις φλέβες πως κυλά, μ’ ένα άγγιγμα να νιώσω.

Πάρε τη λέξη σ ‘αγαπώ κι’ ας μείνω με τον πόθο, φτάνει που ξέρω πως κρατάς, ότι για σένα νιώθω.

Πέτρα που κυλά, χόρτο δεν πιάνει.

Στραβός σε πέτρα έκατσε και εκεί είναι ο κόσμος όλος.

Το ήσυχο νερό τρυπάει την πέτρα.

Ήλιος και βροχή, παντρεύονται οι φτωχοί.

Εκατό χρονών η αλεπού, εκατόν δέκα το αλεπουδάκι.