Παράδοση

Πιστευόταν πως ο κούκος την Άνοιξη είχε και μαντικές ικανότητες. Έλεγαν ότι ο κούκος μπορούσε να προβλέψει πόσα χρόνια θα ζούσε κανείς, μετρώντας τα κελαηδήματά του αμέσως μετά από τα λόγια: «Κούκο μου κουκάκι μου κι αργυρό κουμπάκι μου ήθελα …

Την πρώτη του Μάρτη, παίρνανε ένα μποτσίκι, το κρατούσαν από το κοτσάνι και μ’ αυτό χτυπούσαν τις πόρτες του σπιτιού λέγοντας: «Έξω ψύλλοι, ποντικοί, μέσα ο Μάρτης κι η χαρά».

Και στην πλάτη έχει μάτια.

Εδώ καράβια χάνονται , βαρκούλες αρμενίζουν.

Ξύνει τα νύχια του για καβγά.

Το γινάτι βγάζει μάτι.

Σταλαγματιά , σταλαγματιά γεμίζει η στάμνα η πλατιά.

Σαν βρέξει ο Μάρτης μια φορά ,κι ο Απρίλης άλλη μια, θα δεις καρβέλια στρογγυλά και πίτες και ψωμιά.

Οι πολλές γνώμες βουλιάζουν το καράβι.

Το γρήγορο και το καλό, ποτέ δεν πάνε μαζί τα δυο.

Πότε ο Γιάννος δεν μπορεί, πότε η μέση του πονεί.

Τάζει λαγούς με πετραχήλια.

Έμεινε στα κρύα του λουτρού.

Του’ ρθε ταμπλάς.

Σπίτι μου , σπιτάκι μου, σπιτοκαλυβάκι μου.

Μπρος γκρεμός και πίσω ρέμα.