Πάρθεν η Ρωμανία

Έναν πουλίν, καλόν πουλίν εβγαίν από την Πόλην
ουδέ στ αμπέλια
κόνεψεν ουδέ στα περιβόλια,
επήγεν και-ν εκόνεψεν α σου Ηλί τον κάστρον.
Εσείξεν τ έναν το
φτερόν σο αίμα βουτεμένον,
εσείξεν τ άλλο το
φτερόν, χαρτίν έχει γραμμένον,
Ατό κανείς κι ανέγνωσεν, ουδ ο μητροπολίτης
έναν παιδίν, καλόν παιδίν, έρχεται κι αναγνώθει.
Σίτ αναγνώθ σίτε κλαίγει, σίτε κρούει την καρδίαν.
-Αλί εμάς και βάι εμάς, πάρθεν η Ρωμανία! –
Μοιρολογούν τα εκκλησιάς, κλαίγνε τα μοναστήρια
κι ο Γιάννες ο Χρυσόστομον κλαίει, δερνοκοπιέται,
-Μη κλαίς, μη κλαίς Αϊ-Γιάννε μου, και δερνοκοπισκάσαι
-Η Ρωμανία πέρασε, η Ρωμανία πάρθεν.
-Η Ρωμανία κι αν πέρασεν, ανθεί και φέρει κι άλλο.