Το ανακάλημα της Κωνσταντινούπολης

Θρήνος κλαυθμός και οδυρμός και στεναγμός και λύπη,
Θλίψις απαραμύθητος
έπεσεν τοις Ρωμαίοις .
Εχάσασιν το σπίτιν τους, την Πόλιν την αγία,
το
θάρρος και το καύχημα και την απαντοχήν τους .
Τις το πεν; Τις το μήνυσε ;
Πότε λθεν το μαντάτο;
Καράβιν εκατέβαινε στα μέρη της Τενέδου
και
κάτεργον το υπάντησε, στέκει και αναρωτά το:
– Καράβιν, πόθεν έρκεσαι και
πόθεν κατεβαίνεις ;
– Ερκομαι ακ τα’ ανάθεμα κι εκ το βαρύν το σκότος,
ακ
την αστραποχάλαζην, ακ την ανεμοζάλην
απέ την Πόλην έρχομαι την
αστραποκαμένην .
Εγώ γομάριν Δε βαστώ, αμέ μαντάτα φέρνω
κακά δια τους
χριστιανούς, πικρά και δολωμένα .