Παράδοση

Ο φοβητσιάρης άνθρωπος φοβάται και το δίκιο του .

Μισή ντροπή δική μου, μισή δική σου .

Καλώς τον άγιο του Θεού, τον παξιμαδοκλέφτη .

Έφυγε σαν τη βρεμένη γάτα .

Δούλεψε να φας και κλέψε να` χεις .

Του κακού, κακό μην κάνεις, το δικό του τόνε φτάνει .

Όποιος αρνιέται στους άλλους τη βοήθεια, στον εαυτό του τον ίδιο την αρνιέται .

Μπάλωμα, στο μπάλωμα κι η ραφή δε φαίνεται .

Ο φρόνιμος απ` το κεφάλι του φαίνεται και όχι απ` τα χρόνια του .

Τροχός που γυρνάει, σκουριά δεν πιάνει .

Τα μάτια που δε βλέπουνται γρήγορα λησμονιούνται .

Όποιος πάει τον ίσιο δρόμο, δε πολυκουράζεται .

Μήτε τον άντρα ήθελα, μήτε τα βάσανά του .

Τρώγοντας έρχεται η όρεξη .

Του κυνηγού και του ψαρά το σπίτι μέν` αδείπνητο .

Η φράση αυτή κρατάει από την εποχή της Τουρκοκρατίας , όταν η Αθήνα χωριζόταν σε μικροσυνοικίες . Στα Αναφιώτικα κατοικούσαν μερικές εκατοντάδες “αραπάδες” , που ανήκαν στα στρατεύματα του Χασέπη πασά . Ανάμεσα σε αυτούς υπήρχε και ένας “αράπης ” …